Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Καβγάδες πάνω από ανοιχτό μνήμα


Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΑΝΑΤΙΣΜΟς ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Το Διαδίκτυο μας έκανε χειρότερους ανθρώπους;
Ή μήπως απλώς ανέδειξε αυτό που πράγματι ήμασταν και απλά δε φαινόταν και τόσο;

Δεν μπορούμε να σεβαστούμε τίποτα πια.
Ούτε την αρρώστια ούτε καν το θάνατο.
Ακόμη κι ο πιο μεγάλος αντίπαλος ή εχθρός να πεθάνει, ο πολιτισμένος άνθρωπος οφείλει να δείξει σεβασμό.

Κι αν είναι και μισητός αυτός που πέθανε;
Πώς μπορούμε να τον σεβαστούμε;

Μα τότε φαίνεται ο πολιτισμός μας!
Ο Ιμπραήμ Πασάς μετά την επικράτηση επί των μανιωδώς αντιστεκομένων Ελλήνων, αντρών του Παπαφλέσσα, αναζήτησε το κεφάλι του μεγάλου του εχθρού για να το φιλήσει τιμώντας τον μεγάλο του αντίπαλο.
Κι όταν μιλάμε για τέτοιες μάχες, αντιλαμβανόμαστε ότι αναφερόμαστε σε πραγματικά πολύ μεγάλο μίσος και όχι για βλακείες του τύπου "αριστερά-δεξιά".
Μιλάμε για σφαγές και όλεθρο.
Αλλά ο θάνατος γίνεται σεβαστός από τους μεγάλους.
(τέτοιος ήταν αναμφίβολα και ο Ιμπραήμ, παρότι μας πόνεσε)

Όταν δε γίνεται σεβαστός ο θάνατος, αυτό αποτελεί κηλίδα για την ιστορία ενός ανθρώπου ή ενός λαού.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων η σκύλευση του νεκρού Έκτορα, ηγέτη του τρωικού στρατού από τον φοβερό Αχιλλέα.
Ο Έλληνας πολεμιστής, κατειλημμένος από μανία και μίσος, δε σεβάστηκε το μεγάλο του αντίπαλο και περιύβρισε το νεκρό του σώμα.
Αυτό αποτέλεσε ύβρη και επομένως αιτία για να τιμωρηθεί παραδειγματικά από τη Μοίρα (έστω, τους θεούς).

Ολόκληρο, εξάλλου, το αριστούργημα της Αντιγόνης του Σοφοκλή ουσιαστικά βασίζεται στον πανανθρώπινο και διαχρονικό ηθικό νόμο που επιβάλλει το σεβασμό στο νεκρό, ό,τι κι αν έχει κάνει αυτός. (σ.σ. ο Πολυνείκης είχε κινηθεί με στρατό εναντίον της ίδιας του της πατρίδας, της Θήβας).

Κι εμείς σήμερα, το 2017, μετά από τόσους αιώνες πολιτισμού υποτίθεται, αδυνατούμε να τηρήσουμε αυτόν τον βασικό κανόνα των ανθρώπινων κοινωνιών, που μπορούσαν να σεβαστούν ακόμη κι οι πρωτόγονοι.
Ακόμη και τα άγρια ζώα είναι προγραμματισμένα από τη φύση ώστε να σε κυνηγούν για να σε φάνε όσο είσαι ζωντανός. Αλλά, αν πεθάνεις, δε σε πειράζουν. Σε αφήνουν να σε αποκοιμίσει η Γη...

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΑΝΑΤΙΣΜΟς ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ


Προχθές πέθανε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Και πριν καλά-καλά κλείσει το μνήμα του, έχει κατακλυστεί ο -μισός- δημόσιος λόγος από αναθέματα εναντίον του (ο άλλος μισός από αγιογραφίες),
Τα αναθέματα επικαλούνται την αντίδραση στις αγιογραφίες ως κίνητρό τους, λες και δεν είναι φυσιολογικό σε ένα θάνατο να συμβαίνει αυτό.
Σε όποιου ανθρώπου την κηδεία κι αν πάει κανείς, θα ακούσει μόνο τα καλά.
Ε, τι να κάνουμε; Έτσι είναι ο άνθρωπος! Έτσι είναι το σωστό.
Εκείνη την ώρα δεν ταιριάζει να αρχίζεις να υπενθυμίζεις τι... κουμάσι υπήρξε ο αποθανών!
Δεν είναι η ώρα.
Ακόμη κι αν ειπωθεί και καμιά κουβέντα παραπάνω, ε δε χάθηκε κι ο κόσμος!
Στο πλαίσιο του οριστικού αποχαιρετισμού ενός ανθρώπου, εύλογο είναι να ακουστεί και καμιά υπερβολή ή να αποκρυφθεί καμιά αλήθεια.
Ανθρώπινα είναι αυτά.
Όλοι το έχουμε κάνει , όλοι το έχουμε δει να συμβαίνει και όλοι το έχουμε ανεχθεί σε περιστάσεις της προσωπικής μας ζωής.

Ωστόσο, στο δημόσιο λόγο μας έχουμε γίνει απάνθρωποι.
Δε σεβόμαστε τίποτα.
Ούτε τη μοναδική κορυφαία στιγμή της ανθρώπινης ζωής που το ανθρώπινο γένος δεν έχει καταφέρει να τιθασεύσει και κανονικά θα έπρεπε να γονατίζει μπροστά της: το θάνατο.

Και σε κάθε περίπτωση ο διαδικτυακός λόγος των κοινωνικών δικτύων και των ιστολογίων είναι δημόσιος λόγος και γι' αυτό χρειάζεται και λίγη παραπάνω αυτοσυγκράτηση.
Δε γράφουμε εδώ μέσα όσα μπορεί να λέμε στο σπίτι ή στην παρέα μας.
Όχι γιατί θα διαβάσει το blog ή το tweet μου η... Ντόρα και θα στενοχωρηθεί.
Αλλά γιατί όλα μαζί τα σχόλια στο διαδίκτυο (σε Facebook, Twitter, blog κλπ) δημιουργούν μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία τραυματίζει τους οικείους του εκλιπόντος (από οικογένεια μέχρι υποστηρικτές και φίλους), σε μια στιγμή που δεν είναι η κατάλληλη.
Στη ζωή μπορεί να 'μαστε άνισοι, αλλά στο θάνατο είμαστε ίσοι. Είναι ώρα αυτή για να πάρουμε την "εκδίκησή" μας;

Δε λέω ότι "ο νεκρός δεδικαίωται". Ο θάνατος δεν καθιστά σωστά τα λάθη κανενός.
Απλώς ο νεκρός έχει το "ιερό προνόμιο" να μην... κράζεται όσο ακόμη δεν έχει στεγνώσει το χώμα που τον υποδέχεται!
Τι δηλαδή να στεγνώσει;
Στην περίπτωσή που συζητάμε, το μνήμα είναι ακόμη ανοιχτό!
Και δεν μπορούμε να συγκρατηθούμε, έστω για μερικές ημέρες...;

Θεωρώ επίσης απαράδεκτη ιδιαίτερα τη -διά των φωτο-στιγμιοτύπων- γελοιοποίηση των παιδιών του αποθανόντος. Ακόμη κι αν αυτοί είναι ο Κυριάκος και η Ντόρα (που έχουμε να τους σούρουμε πάρα πολλά), αυτή τη στιγμή αξίζουν το σεβασμό μας ως άνθρωποι που μόλις προχθές έχασαν τον πατέρα τους. Είναι τραγικό να τους γελοιοποιούμε. Είναι δείγμα χαμηλής συναισθηματικής νοημοσύνης και ανωριμότητας.
Ο θάνατος είναι η μοναδική, ανεπανάληπτη και μεγαλειωδέστερη στιγμή του ανθρώπου και εμείς, ως ατελή όντα, οφείλουμε να τον σεβόμαστε και να τον αντιμετωπίζουμε με το δέον δέος.


ΥΓ.1: Δεν υποδύομαι τον τέλειο.
Κι εγώ έχω διαπράξει την καφρίλα της σφοδρής κριτικής έναντι ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει θαφτεί καλά-καλά. Και εδώ μέσα, στο blog.
Το θέμα όμως στη ζωή είναι να διορθωνόμαστε από τα λάθη μας και -όσο και όπου μπορούμε- να γινόμαστε καλύτεροι.
Όχι καλύτεροι αριστεροί ή καλύτεροι δεξιοί.
Καλύτεροι άνθρωποι.


ΥΓ.2: Κι εκτός αυτού (που είναι το σημαντικότερο βέβαια), καλό είναι να γίνουμε και πιο ψύχραιμοι στη σκέψη μας,
Όταν αποτιμούμε πρόσωπα και καταστάσεις, να μη στεκόμαστε στο άσπρο-μαύρο ή σε αυτό που μάθαμε να πιστεύουμε.
Καλό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας και να αντιληφθούμε πως στον κόσμο δεν υπάρχουν οι "απόλυτα καλοί" και οι "απόλυτα κακοί".
Και οι καλύτεροι κάνουν ενίοτε λάθη και οι χειρότεροι ενίοτε πράττουν ορθά.
Δεν υπάρχει κανείς που έχει κάνει μόνο σωστά ή μόνο λάθη στη ζωή του.


Αποτέλεσμα εικόνας για κωνσταντίνος μητσοτάκης 1984

ΥΓ.3: Μια και το έφερε η κουβέντα, κατά τη γνώμη μου ο Μητσοτάκης υπήρξε ένα πρόσωπο με πολύ μεγάλη διαδρομή και με (θετικά ή αρνητικά- αναλόγως πώς τη βλέπει κανείς) αξιοπρόσεκτη δράση, η οποία όμως καλό είναι να αποτιμηθεί νηφάλια και απαλλαγμένη από τα πάθη της εποχής κατά την οποία συνέβησαν τα γεγονότα.
Σημάδεψε την πορεία της χώρας μας από το 1940 ως τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας: σχεδόν 70 χρόνια δηλαδή!
Η δράση του στην Κατοχή, ο ρόλος του στον Εμφύλιο, ο καταλυτικός του ρόλος στα γεγονότα του '65, η πολιτεία του ως αρχηγός της ΝΔ, η σύγκλισή του με ΚΚΕ/ΣΥΝ το '89, τα πεπραγμένα του ως πρωθυπουργός το '90-93, η στάση του στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, αλλά και οι δημόσιες παρεμβάσεις του έκτοτε αποτελούν στοιχεία μιας κυριολεκτικά πολυτάραχης και υπερπλήρους πολιτικής πορείας, που φυσικά δεν είναι όπως την παρουσιάζουν οι αγιογράφοι των ημερών, αλλά πιθανότατα δεν είναι και ολόκληρη "μαύρη κι άραχνη" όπως υποστηρίζουν οι πολέμιοί του.
Σίγουρα μαζί με τους βασιλείς Παύλο και Κωνσταντίνο Β', τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποτελούν τη μεταπολεμική ιστορία αυτού του τόπου και "φεύγοντας" κλείνει πολλά κεφάλαια της ιστορίας, ώστε να τα ξανανοίξουμε ψύχραιμα εμείς ως νηφάλιοι μελετητές της.

12 σχόλια:

  1. Λοιπον....Συμφωνω με την ΙΔΕΑ της αναρτησης..ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ επρεπε να γινει και με την κηδεια του ΦΙΝΤΕΛ..Και οχι να μεταδιδουν τους χορους και τα τραγουδια των αντιφρονουντων Κουβανων που κατοικουν στις ΗΠΑ...Βεβαια..Και οι συμφωνουντες με τον εκλιποντα..Θα πρεπει κι αυτοι να δειχνουν τον ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ πολιτικο Πολιτισμο..Οταν προσερχεται ο Προθυπουργος στην κηδεια..
    Αλλοιως θα δικαιολογειται και το κραξιμο..Απο αυτους που ΕΠΑΘΑΝ απο τον εκλιποντα.κκκκκ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννοείται πως συμφωνώ και για τον Φιντέλ.
      Πέραν του αυτονόητου που λέμε και παραπάνω, ότι είναι ένας άνθρωπος που πεθαίνει και η στιγμή είναι ιερή, είναι και ότι μιλάμε για μια προσωπικότητα τεράστια, παγκόσμιου βεληνεκούς, που δε νοείται να μη τη σεβαστεί κανείς ακόμη περισσότερο.
      Μικρόψυχοι οι Κουβανοί που χόρευαν.
      Όπως μικρόψυχοι και οι Άγγλοι που έκαναν πάρτυ στην κηδεία της Θάτσερ.
      Όπως, εκτός από μικρόψυχοι και πολιτειακά ασεβείς όσοι γιούχαραν χθες τον πρωθυπουργό.
      Ο σεβασμός δε μετριέται με τα μνημόνια.
      Προσέρχεται ένα πρόσωπο με την ιδιότητα του ανώτατου θεσμικού παράγοντα για να τιμήσει τον εκλιπόντα και επομένως είναι αξιοθρήνητη η συμπεριφορά αυτή.
      Δε σέβονται, εκτός των άλλων, και τη στιγμή.
      Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν μπορώ να δώσω ελαφρυντικά στο κράξιμο κανενός προς κανένα.
      Πιστεύω ότι ακόμη κι ο... Χίτλερ να κηδεύεται, οφείλει κανείς να δείξει σεβασμό στη στιγμή. (έστω να κάτσει να δει και να σιγουρευτεί ότι μας άφησε χρόνους...)
      Έτσι κι αλλιώς ο θανών με την ταφή του περνά στην αιωνιότητα.
      Κι έχουμε μια αιωνιότητα μετά, για να κράξουμε με την ησυχία μας!
      Είναι ανάγκη εκείνη την ώρα;

      Ε και σε τελική ανάλυση ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Φιντέλ ούτε ο Καντάφι ούτε ο Σαντάμ ήταν Χίτλερ...
      Μπορεί να ήταν καλοί ή κακοί πρωθυπουργοί και πρόεδροι, μπορεί να τα κάνανε μαντάρα ή μπορεί και όχι, αλλά δεν αιματοκύλησαν τον πλανήτη ούτε τη χώρα τους.
      Ακόμη κι αν κανείς μπορεί να τους χρεώσει "εγκλήματα", αυτά είναι πολιτικά και όχι κυριολεκτικά.

      Διαγραφή
  2. Γιατί είναι κάτι που το θεωρώ αυτονόητο;

    Αν μη τι άλλο, ακόμα και στην περίπτωση του χειρότερου εγκληματία, το μόνο που μπορεί να πράξει κανείς είναι η σιωπή και περισυλλογή για όσα συνέβησαν.
    Τι νόημα έχουν οι κραυγές την ώρα που κάποιος αποχωρεί; Μήπως θα ακούσει τίποτε; Οι κραυγές, και πολύ περισσότερο οι σοβαρές, ώριμες και στοχευμένες δράσεις, θα έπρεπε να είχαν λάβει χώρα όταν ήταν ζωντανός. Κάθε άλλη περίπτωση δεν τιμά κανέναν.
    Έχουμε μπερδέψει τις στιγμές που αποτελεί δείγμα σοφίας και ψυχικής ευγένειας η σιωπή με τις στιγμές που απαιτείται ο δυναμισμός και η κραυγή ακόμα.
    Υπάρχει συγκεντρωμένη οργή και χαμηλές αντιστάσεις πλέον για πολλούς και διάφορους λόγους, τους οποίους έχουμε συζητήσει κατά καιρούς με ποικίλες αφορμές, μια και είναι σήμαν κατατεθέν των τελευταίων χρόνων.

    Ένα ώριμο κείμενο, που θα μπορούσε να αναφέρεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο και νομίζω με αυτό τον σκοπό γράφτηκε.
    Και ναι, ο άνθρωπος οφείλει, πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στον κόσμο, τη συνεχή και συνειδητή προσπάθεια προς τη βελτίωσή του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σήμερα τα αυτονόητα είναι που θέλουν πιο πολλή ανάλυση.
      Τα νεύρα όλων έχουν σπάσει και έχει χαθεί ο έλεγχος.
      Η κρίση και τα προβλήματα αιτιολογούν αλλά δε δικαιολογούν τα φαινόμενα αυτά, όπου ο δημόσιος (αλλά και ιδιωτικός) λόγος κατακλύζεται από το "ψόφα", "καρκίνο" κλπ. για το ζωντανό και το "στα τσακίδια" ή "ΜΠΙΠ"-κὀκαλε" για πεθαμένο άνθρωπο.
      Και δεκαοχτούρα να πεθάνει, τη λυπόμαστε για λίγο. Όχι άνθρωπος...

      Σωστά κατάλαβες πως το κείμενο δεν αναφέρεται στο Μητσοτάκη. Γράφεται με αφορμή αυτόν. Μόνο στο ΥΓ.3 αναφέρομαι σε αυτόν.

      Διαγραφή
  3. Ακόμα και η μήνις του Αχιλλέα λύγισε μπροστά στα δάκρυα του πατέρα και τον άφησε να θρηνήσει τον γιο του. Λύγισε! Του έδωσε κάποιες μέρες να αποδώσει τιμές και να πράξει τα δέοντα.
    Το θεωρώ αυτονόητο.

    Από κει και πέρα δεν είμαι υπέρ της ρήσης ότι ο νεκρός δεδικαίωται!
    Ας δικαιώσουμε και τον Εφιάλτη τότε!

    Απλά θα σταθώ και στην αρχική σου απορία: θεωρώ ότι η ανωνυμία του διαδικτύου έβγαλε πολλή βρωμιά από μέσα μας και όλα τα ζωώδη ένστικτα που έχουν πολλοί...πάρα πολλοί τελικά!
    Ο όχλος ψοφάει για μάχες και το διαδίκτυο επιτρέπει τα πάντα αναίμακτα, ανέξοδα, πίνοντας το ποτό σου και τρώγοντας πασατέμπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν πεις σε κάποιον σήμερα για τη "μήνι" του Αχιλλέα, θα σε ρωτήσει τι χρώμα ήταν το... μίνι!
      Καμιά ελπίδα!

      Ο νεκρός δε δεδικαίωται, φυσικά.
      Κι εγώ συμφωνώ.
      Απλώς έχει τουλάχιστον το προνόμιο να τον αφήσουμε να ησυχάσει έστω τις πρώτες μέρες.
      Μόλις περάσει εύλογο διάστημα, τότε νομίζω πως είναι η ώρα της πιο σφοδρής κριτικής.

      Στο διαδίκτυο όλοι μας βγάζουμε τον χειρότερό μας εαυτό πολλές φορές.
      Η φυσική επαφή εκ των πραγμάτων μας αναγκάζει να λειτουργούμε με τους βασικούς κοινωνικούς κανόνες ηθικής και συμπεριφοράς.
      Στο πληκτρολόγιο ξεχνιόμαστε και πάμε και ένα και δύο και εκατόν δύο βήματα παραπέρα από κει που θα πηγαίναμε κανονικά, ακόμη και χωρίς να το καταλάβουμε πολλές φορές.

      Διαγραφή
  4. Μάλλον οι δικοί του άνθρωποι, ήταν οι πρώτοι που δεν σεβάστηκαν το χαμό του και έστησαν μια κακόγουστη φιέστα πάνω απ' το μνήμα του. Προσέβαλλαν τη μνήμη του αλλά και όλο το νησί. Ο κρυφός τους πόθος να μετατρέψουν την κηδεία σε παλλαϊκό συλλαλητήριο, ναυάγησε εξ αρχής. Ο κόσμος δεν ξεχνά και η ιστορία επίσης. Ίσως και να τον εκτιμούσα μια στάλα, αν έφευγε όπως όλοι οι μεγάλοι άντρες, με ταπεινότητα και αξιοπρέπεια. Μοιραία έρχεται στο μνήμη η νεκρολογία του Παπαδιαμάντη για τον Τρικούπη: «Ενώ οι πλείστοι των μεγάλων ανδρών φαίνονται μεγαλύτεροι μακρόθεν και μικρότεροι εκ του σύνεγγυς, αυτός όσον παρετηρείτο, τοσούτον μεγαλύτερος εφαίνετο...». Ο ίδιος είχε ζητήσει μια σεμνή τελετή, δίχως επισημότητες και περίτεχνα αγάλματα. Ένας ξύλινος σταυρός μόνο. Αλλά και μια θέση στην ιστορία που δεν θα χαρακτηριστεί ποτέ ως "αμφιλεγόμενη" ή "προδοτική", αλλά θα είναι για πάντα στο πάνθεον των κορυφαίων πολιτικών του τόπου.
    Τους χαιρετισμούς μου σύντεκνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει, ότι ο γιος του ως υποψήφιος πρωθυπουργός θα εκμεταλλευόταν με κάποιο τρόπο το γεγονός προς αποκόμιση πολιτικού οφέλους, αυτό είναι δεδομένο σε τέτοιες περιπτώσεις.
      Κάθε κηδεία που σχετίζεται με την πολιτική έχει παρόμοια χαρακτηριστικά.

      Κανείς δεν ξεχνά ποιος ήταν ο Μητσοτάκης.
      Μόλις πέσει ο θόρυβος, όλα θα ξαναγίνουν όπως ήταν: οι πολέμιοί του θα τον "πολεμούν" και οι υποστηρικτές του θα τον υμνούν.
      Κάθε θάμα τρεις ημέρες, άλλωστε...

      Πάντως, μια και τον ανέφερες και για αν πούμε και τίποτ΄ άλλο, για τον Τρικούπη δεν έχω και τόσο καλή γνώμη.
      Θεωρώ πως ήταν κάτι σαν "Σημίτης" της εποχής εκείνης.
      Στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της "προόδου" εξυπηρέτησε τη μεγάλη ιδιοκτησία (βλ. τσιφλίκια στη Θεσσαλία), έκανε εγκληματικές συμβάσεις για τους σιδηροδρόμους (με συμφωνίες αλά... "υποβρύχια που γέρνουν") και πάνω απ'όλα χρεοκόπησε τη χώρα.
      Απλά η Ιστορία γράφεται από τους νικητές (σ.σ. Άγγλους) και αυτός έχει γραφτεί στην καλή πλευρά, αυτή των νικητών (ως τέρμα αγγλόφιλος), ενώ ο Δηλιγιάννης στην κακή.
      Είναι μια μεγάλη κουβέντα αυτή, που αν την ανοίξουμε, δε θα κλείνει με τίποτα!

      Διαγραφή
  5. Πόσο απέχει το καταγγελτικό σου άρθρο από νεοταξίτικες καταγγελίες για "ομιλίες μίσους"; Επικαλείται τη λεπτή ψυχική ευγένεια της ανθρωπιάς ή πατάει πάνω της; Μήπως ο χρόνος και η προς ώρας σιωπή που ζητάς έπρεπε με περίσκεψη να τηρηθούν κι από σένα; Ο εκλιπών είχε μια μεγάλη κι αρκετά σπάνια ιδιαιτερότητα: Διαχειρίστηκε εξουσία πάνω σε ανθρώπους κι άφησε παρακαταθήκη στους απογόνους του να πράξουν το ίδιο. Δρακογενιά που μάλλον περιφρονεί την εκτός ψήφου οποιαδήποτε συμπάθεια. Σωπαίνω κι αδιαφορώ, δε με χρειάζονται. Εσένα ίσως...
    Και όχι, χωρίς κανένα πάθος λέω πως δεν είμαστε άνισοι μόνο στη ζωή αλλά και στο θάνατο.
    Αλήθεια, γέμισε με χώμα η χτιστή καταπακτή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει τώρα, δεν το λες και καταγγελτικό το κείμενο.
      Κείμενο προβληματισμού θα το χαρακτήριζα.

      Νομίζω πως απέχει παρασάγγας από τα καταγγελτικά άρθρα για "ομιλίες μίσους", διότι αφενός είμαι από τους πλέον πολέμιους της λογικής της απαγόρευσης της γνώμης -κάθε γνώμης ανεξαιρέτως- και αφετέρου διότι δεν ζητώ να απαγορευτεί ή να τιμωρηθεί κάποιος. Απλώς κριτικάρω.
      Η άσκηση κριτικής σε κάθε κοινωνική συμπεριφορά δεν είναι ούτε... παλαιοταξίτικη ούτε νεοταξίτικη. Είναι αυτονόητη από γεννήσεως οργανωμένων κοινωνιών!

      Εμένα σε τι με χρειάζονται ακριβώς για να καταλάβω;
      Εννοείς πως είμαι διαπλεκόμενος;
      Ή πως είμαι τάχα "πρόβατο" που κάνω ό,τι μου λέει η τηλεόραση;
      Έτσι είναι, αν έτσι νομίζεις.

      Το χειρότερο είναι πως δεν μπορούμε να συζητήσουμε πια, αν δε συμφωνούμε απολύτως.
      Αυτός με τον οποίο δε συμφωνούμε σε κάτι είναι ή φασίστας ή πουλημένος ή βολεμένος η βαλτός ή άπλυτος ή... ή... ή...

      Διαγραφή
  6. Κι όμως αποδεικνύεις ότι μπορούμε να συζητήσουμε ακόμα κι αν δε συμφωνούμε απολύτως. Δεν ξεχνώ ότι η αντιπαράθεση δεν είναι επίθεση (αλλά η βάση της κριτικής σκέψης όπως έλεγε και κάποιος ειδικός) κι αυτό ήθελα να θυμίσω και σε σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή προαίρεση να υπάρχει και η συζήτηση πάντα θα πετυχαίνει

      Διαγραφή