Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Σαν τα χελιδόνια

Αυτές τις μέρες χαιρέτησα παλιούς φίλους, που 'χαμε καιρό να βρεθούμε, οι οποίοι διασκορπίζονται στις χώρες της Ευρώπης για μια καλύτερη τύχη.
Ένας παράτησε την αβέβαιη και χαμηλόμισθη δουλειά που 'χε εδώ και φεύγει για Κύπρο, όπου του προσφέρουν πολλά περισσότερα και σε καλό πόστο, αξιοποιώντας το πλούσιο βιογραφικό του.
Ένας άλλος παράτησε την -στα όρια του εργασιακού εξευτελισμού- δουλειά του, όπου δούλευε πρωί-βράδυ και πληρωνόταν ως δούλος, πήρε τα μπογαλάκια του και πάει Γερμανία, όπου βρίσκεται και εργάζεται εδώ και αρκετούς μήνες η επί χρόνια σύντροφός του.

Πριν μερικούς μήνες χαιρετησα μια φίλη που βρήκε μια αξιοπρεπή δουλίτσα στη Σουηδία, δίνοντας τέλος στην πολυετή ανεργία της.
Είχε προηγηθεί ένας φίλος που πήγε Ολλανδία αρχικά, δεν τα κατάφερε και τελικά κατέληξε στο Βέλγιο βρίσκοντας μια δουλειά που του εξασφαλίζει τα βασικά, αυτά που δεν μπορούσε να ικανοποιήσει εδώ και τελικά κατάφερε και τράβηξε εκεί και τη γυναίκα του.
Μια άλλη φίλη έφυγε για Ντουμπάι, αξιοποιώντας την εντυπωσιακή της εμφάνιση και την καλή γνώση των αγγλικών, πιάνοντας δουλειά ως αεροσυνοδός.
Και αρκετοί άλλοι γνωστοί, γείτονες κλπ ψάχνονται, ετοιμάζονται ή έχουν ήδη φύγει μετανάστες στς χώρες της Ευρώπης, αφήνοντας πίσω τους την τριτοκοσμική πλέον Ελλάδα, η οποία όχι μόνο δεν ενδείκνυτο για αξιοποίηση των ονείρων τους, αλλά αδυνατούσε κιόλας να τους θρέψει!

Η γενιά μου καταστράφηκε από την πτώχευση.
Μας βρήκε πάνω εκεί που φτιαχνόμασταν και μας έκανε ένα απίστευτο και ασήκωτο πισωγύρισμα, το οποίο, όσοι ακόμη υπομένουμε, γνωρίζουμε πως μας θάβει διά΄παντός κάτω από τη χρηματιστική λυματολάσπη του.

Όσα κι αν συζητάμε τα τελευταία χρόνια, τα γεγονότα ξεφεύγουν κάθε φαντασίας και πρόβλεψης.
Η μετανάστευση για τη χώρα μας φάνταζε μια τελειωμένη ιστορία, γραφικά μελοδραματική, στα όρια της τραγικωμωδίας μέσα απ' τα τραγούδια του Καζαντζίδη, τις ταινίες του Ξανθόπουλου και τις διηγήσεις των παλιών.
Τώρα δεν μπορούμε να τραγουδήσουμε πια γι' αυτήν, γιατί δεν υπάρχει πια το μυστήριο της οριστικής φυγής.
Έτσι εύκολα όπως έφυγαν, έτσι εύκολα θα ξαναρθούν ίσως αύριο. Ίσως και ποτέ.
Και υπάρχει και το Skype βρε αδερφέ, για να πούμε δυο κουβεντούλες με τους ξενιτεμένους.
Έτσι δεν υπάρχει πια η αίσθηση "φεύγει και δε θα τον ξαναδώ ποτέ μου".

Η σύγχρονη μετανάστευση δεν είναι ποιητική.
Εξακολουθεί όμως να είναι τραγική, έστω και χωρις τη θεατρική της υπόσταση.
Άνθρωποι που είχαν εδώ τη ζωή τους, τη δουλειά τους, τον άντρα ή τη γυναίκα τους, την οικογένειά τους, το σπίτι τους, τους φίλους τους, τα βιώματα και τις αναμνήσεις τους, βλέποντας το παρόν ζοφερό και το μέλλον εφιαλτικό, εξαναγκάζονται σε ακούσια φυγή, σαν τα χελιδόνια που φεύγουν το φθινόπωρο για να πάνε εκεί που αντέχουν να ζήσουν.

Ουσιαστικά δεν είναι μετανάστες από την Ελλάδα σε μιαν άλλη χώρα
Στην πραγματικότητα αναγκάζονται να αποδεχτούν το ρόλο των μελών ενός πολυεθνικού νομαδικού λαού, δίχως σπίτι και πατρίδα, δίχως ζωή και στέριωμα, που μετακινείται όπου υπάρχει κάθε φορά λίγο ψωμί, όπου περισσεύει κάτι απ' τους γλάρους και τα περιστέρια.
Αυτή η φυλή είναι λευκή, μαύρη, κίτρινη και κόκκινη και μεταφέρεται σε κάθε γωνιά του κόσμου όπου υπάρχει "ανάπτυξη". Ώσπου να σταματήσει κι εκεί, να πεταχτούν έξω σαν στιμμένες λεμονόκουπες υπό τις ιαχές των  όψιμων και κατόπιν αναπτυξιακής εορτής ρατσιστών και να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλη Γη, σ' άλλα μέρη, που κανέναν δεν ξέρουνε και κανείς δεν τους ξέρει...



Κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα πλέον δεν αντέχεται η ζωή.
Μια χώρα, ένας λαός που πετάχτηκε ως μεζεδάκι στα νύχια των μαύρων πανθήρων της υφηλίου, σιγοκαίγοντας τα ζωντανά κύτταρα αυτού του πάλαι ποτέ ζωντανού οργανισμού, μοιάζει με σαλιγκάρι που πετιέται ζωντανό στο τηγάνι και η μόνη λύση που βρίσκει είναι η απόδραση λίγο πριν ψηθεί.
Μας λήστεψαν, μας καταστρέφουν κάθε δυνατότητα ανάνηψης και μας σιγοψήνουν καθημερινώς επιχειρώντας να εξουδετερώσουν μέχρι και το τελευταία ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας μας.

Δεν ξέρω. Ίσως οι σημερινοί έφηβοι και τα σημερινά παιδιά να είναι ευτυχή όπως εκείνα μετά τον πόλεμο, γιατί ξεκινούν με ελάχιστα και ίσως όταν φτάσουν σε παραγωγική ηλικία (σε δέκα- δεκαπέντε χρόνια) τα πράγματα να έχουν φτιάξει και να μπορέσουν κι αυτά να ζήσουν καλύτερα από εμάς.
Οι μεγαλύτεροι από εμάς, οι συνταξιούχοι κι αυτοι που οδεύουν προς τη σύνταξη, πέρασαν ως επί το πλείστον τη ζωή τους κανονικά και άνετα και ακόμη κι αν δυσκολεύονται τώρα έχουν τουλάχιστον να τρέφονται με το πλούσιο παρελθόν τους και τις όποιες αποταμιεύσεις ή τα απομεινάρια των δικαιωμάτων τους.

Όσο για μας που 'μαστε στη μέση;
Εμείς καταστραφήκαμε, μάγκες. Εμείς, όταν ίσως έρθει η όποια αλλαγή στα πράγματα, θα είμαστε σε τέτοια φυσική και εργασιακή ηλικία, ώστε δε θα καταφέρουμε να απολαύσουμε τα οφέλη της.
Εμείς είμαστε οι χαμένοι μπροστινοί του πολέμου που καλύπτουμε για να ζήσουν οι υπόλοιποι.
Είμαστε οι κομπάρσοι που σκοτωνόμαστε πρώτοι στο καουμπόϊκο, προκειμένου ν' αρχίσει η πλοκή.



Εμείς στιβαγμένοι στις ουρές άλλοτε της Εφορίας, άλλοτε των πρεσβειών, άλλοτε του ΙΚΑ κι άλλοτε του ΟΑΕΔ, βιώνουμε τον καθημερινο εφιάλτη της παντελούς έλλειψης ορίζοντα κι ελπίδας.
Το εφιάλτη του πισωγυρισματος στηνα δυναμία επίβίωσης.
Εμείς που διασκορπιζόμαστε καθημερινά στην υφήλιο σαν ψίχουλα στο τραπέζι ανακατεμένοι από την δίνη των συνεχώς εφιαλτικότερων εξελίξεων.
Εμείς που θυσιαζόμαστε ως Ιφιγένειες για να σαλπάρουν τα πλοία και ψάχνουμε απεγνωσμένα για την Άρτεμη που θα 'ρθει να μας σώσει, όπως λέν οι μύθοι.
Και κάθε μέρα που περνά, να πιστεύουμε όλο και λιγότερο πως θα 'ρθει η θεά να μας γλιτώσει από την καρατόμηση.

Περιμένουμε τον από μηχανής θεό, αφού συμφωνήσαμε πως αυτά πρέπει να τα υποστούμε. Ή έστω δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Περιμένουμε τον από μηχανής θεό, αφού συμφιλιωθήκαμε με το Τέρας.
Το Τέρας της διαρκούς πτώχευσης, της εξαθλίωσης, το Τέρας του διαρκούς εξευτελισμού της νοημοσύνης μας με τις αλλεπάλληλες αόρατες "σωτηρίες" που μας προσφέρουν στο πιάτο οι "εταίροι" μας και οι εταίρες τους.

Αποδεχτήκαμε το παιχνίδι του Τέρατος, όπως και το ότι αυτό θα βάζει πάντα τους κανόνες σ' αυτό.Αποδεχτήκαμε πως θα χάνουμε για πάντα.
Κι έτσι πήραμε τους δρόμους, άλλος  στη Γερμανία, άλλος στο Βέλγιο, άλλος στη Σουηδία κι άλλος στο Ντουμπάι.
Κι εμείς εδώ, να κρυφοκοιτάμε από το μισόκλειστο πατζούρι, μπας και ξημερώσει σήμερα κι άλλος Ήλιος βγει, σ' άλλη θάλασσα, άλλη Γη...

27 σχόλια:

  1. Χρόνια καλά Ματζέστιξ.
    Κιαι μακάρι και καλά.
    Καλά να μας μπεί (που δεν θάναι καλά, αλλά λέμε τώρα) και καλά μυαλά (όσο είναι δυνατόν αυτό) στην πλέμπα.

    Δυστυχώς, είναι όπως τα λες για σας τους μεσαίους.
    Δυό γενιές (από 20 έως 40 ας πούμε), τους έχουν κλέψει το μέλλον.
    Διότι προηγήθηκαν δυό γενιές με εντατικά μαθήματα εγωισμού, αδιαφορίας, απολιτικοποίησης και γλίτσας.
    Και για μας τους μεγαλύτερους όμως, ασχέτως αν για τους ανωτέρω λόγους προλάβαμε και απολαύσαμε μια επιδερμική ευρωστία, εκτός απ το ότι δεν την απολαύσαμε όλοι γιατί δεν είμαστε όλοι τόσο παρτάκηδες και μας πονά, μας πονά ακόμη περισσότερο γιατί όσα σας περιμένουν, περιμένουν ακριβώς τα παιδια μας.
    Κι επιπλέον, πονά ακόμα πιο πολύ η καθημερινή διαπίστωση του πόσο καλή δουλειά έγινε στα "σχολεία" της εσωστρέφειας, του φόβου και της παθητικότητας, τα αποτελέσματα των οποίων τα βλέπουμε όλοι πια.
    Σαράντα χρόνια καλλιέργειας ραγιάδων, έπιασαν τόπο δυστυχώς.
    Χάσαμε αδελφέ, όχι για τίποτ άλλο, μα γιατί μας αξίζει.
    Μας αξίζει τόσο, που αρχίζω να πιστεύω πως το σύστημα πρέπει νάχει αρχίσει να προβληματίζεται αν έπρεπε να τάχε ξεκινήσει πολύ καιρό πριν όλα αυτά.
    Είμαι σίγουρος πως αν ξέρανε το πόσο εύκολο θάταν, θα τάχαν ξεκινήσει δεκαετίες πριν...
    Η μόνη ελπίδα πια, οι σημερνοί εικοσάρηδες. ίσως σε καμμιά δεκαριά χρόνια, αχίσουν ν αντιλαμβάνονται κάτι τις. Γιατί οι μεγαλύτεροι για μένα, έχουν κάψει φλάτζα.
    Δυστυχώς!

    mbiker

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας εχει πιασει απαισιοδοξο ΧΑΝΚ ΟΒΕΡ...!!
    Και ξεχασατε βασικα πραγματα...
    Οτι εγινε προσπαθεια..Να υπαρξει μονοταλο κρατος ΔΕΞΙΩΝ..Μετα τον εμφυλιο...Με καθαρη πελατειακη σχεση μεταξυ ΛΑΟΥ Και ΒΟΛΕΥΤΩΝ...
    Για ενα μεροκαματακι....!!!
    Ξεχαστε...Οτι σημαντικα τμηματα της ΗΘΙΚΗΣ πλατφορμας του λαου αυτου..ΕΞΩΛΟΘΡΕΥΤΗΚΑΝ..Απο την πεινα...Απο τις κακουχιες..Απο ΒΙΑΙΕΣ μετακινησεις στα αστικα κεντρα...ΑΠΟ ΑΠΟ ΑΠΟ....
    Ξεχασατε..Οτι στο φιναλε...ΕΜΙΣ την μεταναστευση...Την εχουμε ΨΩΜΟΤΥΡΙ...!!..Απο την πρωτη μεταναστευση των αρχαιων...Μεχρι το 65....ΠΑΝΤΑ φευγαν οι γειτωνοι...οι συγγενεις..οι φιλοι...
    ΠΟΛΛΕΣ γεννιες εβαψαν με το αιμα τους τις στοες στο Βελγιο..Και ασπρισαν τα κοκκαλακια τους στις αραβικες ερημους..Στη Λιβυη...
    Στο Λιβανο...Τις ΗΠΑ..Την υστραλια, τον Καναδα...
    Και στου Διαολου το κερατο...!!!
    Και αλλοι..ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ πνιγηκανε στις θαλασσες και τους ωκεανους..
    Η..Μαχαιρωθηκαν στα καταγωγια των λιμανιων..Οπου γης...!!!

    ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ....

    Που σε καθε καταστροφη..Σεισμο..Καταποντισμο...Εμφυλιο,πεινα δυστυχια...ΤΡΕΧΟΥΝΕ οι Προξενοι της χωρας μας..Να βρουνε..Μην υπαρχει Ελληνας στα θυματα...!!

    Και συνηθως υπαρχει...!!

    Γιατι ΕΜΕΙΣ...ΠΟΤΕ δεν γιναμε..ΠΟΥΘΕΝΑ μεταναστες...Καναμε τοπο μας και πατριδα μας...ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ...!!
    Απο το ΣΥΝΤΝΕΥ...Μεχρι το Πεκινο και την ΚΟΥΒΑ...

    Οπου να πας..Μια Χριστοπαναγια..Θα την ακουσης...Μια ΜΟΥΝΤΖΑ θα την δεις...Ενα Μπινελικι...Ενα τραγουδι...!!!

    Ενα ΜΟΥΖΑΚΑ...Ενα Συρτακι...Κι ας ειναι..Τουριστικ βερσιον...!!

    Γι αυτο μη χανεστε...Δεν ειστε Η ΧΑΜΕΝΗ ΓΕΝΝΑ...!!!
    Ειστε..ΑΛΛΗ ΜΙΑ...!!
    Στις χιλιαδες γεννιες..Που φεβγαν ΠΑΝΤΑ...Με τριηρεις..Με ιστιοφορα..Με ατμοπλοια...Με διαστημοπλοια....!!

    Καλο ταξιδι...!!!

    Και θυμηθειτε..Οτι ο Οδυσσεας..Δεν ειδε ΜΟΝΟ Λαιστρυγονες...
    Ειδε και την..ΚΙΡΚΗ...!!
    Και ακουσε το τραγουδι των Σειρηνων....!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα και καλή χρονιά, Mbiker.
    Το πρόβλημα με τη διή μου γενιά είναι ότι ακόμη κι αν έρθει η ανατροπή (λεμε τώρα), μείς δε θα την προλάβουμε ουσιαστικά, αφού θα είναι για τους νεοεισερχόμενους.
    Βέβαια, όταν μιλώ για γενιές, δεν ξεχνώ τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας, αλλά πέρα από τις κάθετες διαστρωματώσεις, υπάρχουν και οι οριζόντιες.
    Και προβληματίζομαι κι εγώ όπως κι εσύ, μήπως πιάσαμε το σύστημα κορόιδο και του δώσαμε να καταλάβει ότι θα αντιδρούσαμε, γι αυτό και καθυστέρησε τόσο.
    Το 1992 (ή έστω το 2001) τα πράγματα ήταν μάλλον έτοιμα και το σύστημα φοβήθηκε. Αδίκως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα, Μαχαίρη.
    Η απαισιοδοξία μου είναι αποτέλεσμα της συναισθηματικής φόρτισης από τις φυγές.
    Δεν το περίμενα ποτέ.
    Η τελευταία μαζική μεταναστευτική φυγή ήταν του 50-60 για τη Γερμανία, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.
    Έκτοτε, οι Έλληνες γεννιούνταν εδώ, μεγάλωναν εδώ, δουλεύαν εδώ και μέχρι το τέλος της ζωής τους μέναν εδώ.

    Ζούμε λοιπόν μετά από διακοπή 50 ετών τη συνέχεια του έργου που περιγράφεις.
    Που γίνεται σεισμός στη Χολή και κάποιος βρίζει Χριστοπαναγίες, που ηφαίστειο σκάει στη Νέα Ζηλανδία και ακούς πατερημά.
    Έτσι, όπως φαίνετια θα ξαναγίνει.
    Και γινόμαστε, όπως λες κι εσύ, άλλη μια χαμένη γενιά.
    Και βέβαια, οι Σειρήνες είναι το απαραίτητο συστατικό της φυγής, όπως και η Καλυψώ, όπως και η χώρα των Λωτοφάγων.
    Ο μύθος τελειώνει με τον Οδυσσέα να γυρίζει σπίτι του.
    Τώρα; Θα γυρίσουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και πάνω που είπα ότι αυτή την χρονιά θα την δω με πιο αισιοδοξία. Έλα θα το παλέψουμε.
    Καλή χρονιά φίλε μου... δεν πεθάναμε από έρωτα, από πείνα θα πεθάνουμε;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαρία, το θέμα είναι ότι δε θα πεθάνουμε, αλλά θα ζήσουμε πεθαίνοντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και ο Οδυσσέας ζούσε πεθαίνοντας μέχρι να φτάσει στη Ιθάκη.
      Και αυτά στα λέω μετά από μια μεγάλη αποτυχία στις γιορτές. Μια αποτυχία μου προβλέπει λουκέτο για το μαγαζί μου. Στο λέω έχοντας χάσει και την τελευταία μου ελπίδα. Και βλέπω ότι τελικά ότι η ανθρώπινη αντοχή δεν έχει όρια. Είμαστε άτυχοι που το ανακαλύπτουμε κάθε μέρα, αλλά και έκπληκτοι με την δύναμη που κρύβουμε.
      Τραγουδάκι;
      Αυτούς που λησμονήθηκαν θυμάμαι πιο πολύ,
      εκείνους που νικήθηκαν κρατάω από το χέρι,
      μαζί κι όσους φοβήθηκαν και στάθηκαν δειλοί
      στης μοναξιάς το πέρασμα, στης μοίρας το καρτέρι.
      http://www.youtube.com/watch?v=hj9ronU7Zro
      Φιλιά.

      Διαγραφή
    2. Οπλισμένοι με την αφέλεια του ψαριού, την περηφάνεια του αλόγου και την επιμονή του γαϊδάρου, μπορεί και να τα καταφέρουμε.
      Κι αν χάθηκε η ευκαιρία των γιορτών για ξελάσπωμα, μπορεί να βρεις κάτι, μια ψιλοτρελή ιδέα, ένα φτηνό αλλά δημιουργικό ρίσκο, για να ξελασπώσεις από κει που δεν το περιμένεις.
      Ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ. Ούτε καν με το σφύριγμα της λήξης.

      Διαγραφή
  7. Έτσι δυστυχώς είναι τα πράγματα... Ο ΓΑΠ και η ντιντιδοχασικλοπαρέα του κατέστρεψαν την Ελλάδα και διέλυσαν τον κοινωνικό της ιστό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εδώ και ένα χρόνο περίπου βρίσκομαι εκτός .Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν ξέρω τι μου λείπει από την Ελλάδα!!!
    Κατάφερα να πάρω τα δύο σκυλιά και τις τρεις γατούλες μου και όλοι μαζί ζούμε στον Καναδά.
    Ξέρεις αυτή η κρίση είχε και κάτι που κατά την άποψή μου θεωρώ πολύ σημαντικό! Βοήθησε στο ξεκαθάρισμα και στη διαύγαση των σχέσεων αλλά και των σκέψεων.
    Αυτό που ένοιωθα πιο έντονα στην Ελλάδα ήταν η μοναξιά ανάμεσα σε δικούς μου ανθρώπους ή που εγώ νόμιζα δικούς μου.Είχα την αίσθηση ότι με άκουγαν αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν άκουγε κανέναν παρά μόνον ο καθείς τον εαυτό του, στην εναγώνια προσπάθεια του για την εξασφάλιση και διασφάλιση του ξεροκόμματου και το χειρότερο δεν δίσταζε ακόμα και να σε πουλήσει!!!.
    Όσο θα εφευρίσκουν δικαιολογίες για το ότι έχει προκύψει στη Χώρα και αντιστοίχως για την απάθεια και τον αμοραλισμό τους θα παίρνουν αυτό που τους αξίζει.
    Στο κάτω κάτω έχουν κάνει τις επιλογές τους το λέει και ο Σαμαράς,δηλ. το τρίτο το μακρύτερο, στο διάγγελμά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλή χρονιά...???!!! (θα δείξει, που λένε) Αρχηγάρα μου.

    Μόλις χθες έφυγε ο Δημήτρης για να "επιστρέψει" στο Παρίσι. Κι αυτό γιατί είναι ήδη δυο χρόνια που ζει εκεί. Είχε μια ωραιότατη άδεια και ήρθε να γιορτάσει (έστω και μίζερα...) τα Χριστούγεννα και τα ρέστα μαζί μας. Έκει έχει μια ωραιότατη δουλειά, με ωραιότατα μισθά και επιδόματα και σπίτι και ωραιότατους φίλους Γάλλους και Έλληνες και Ιταλούς και Αλγερινούς και Εβραίους και της Παναγιας τα μάτια! Περιττό να σου πω ότι ερχόμενος μας έφερε κι ένα σκασμό δώρα κι εμείς μαζέψαμε όλοι μαζί και του κάναμε ένα δωράκι συμβολικό, ίσα γιατι μας πέσανε τα μούτρα.
    Χθες λοιπόν νομίζω ότι εμείς "οι εδώ" ήμασταν πιο λυπημένοι από το Δημητράκη μας που έφευγε. Εκείνος παρόλο που μας αγαπάει, επέστρεφε "στους εκεί" φίλους του, το σπίτι του, τη δουλειά του (που τη λατρεύει) τα Παρίσια του τα Γαλλικά και πιάνο που λέει ο λόγος.
    Ο Νόστος για τους νέους μετανάστες δεν είναι ο ίδιος μ' εκείνους του '50 και του '60. Τούτα 'δω τα δικά μας τα παιδιά, δεν φέυγουν για το άγνωστο και την κακούργα ξενητιά όπως οι γονείς και οι παπούδες τους. Πάνε κάπου που πολύ πιθανόν είχαν ξαναπάει, είτε ως τουρίστες είτε ως φοιτητές κι αν ακόμα δεν συμβαίνει αυτό, όλοι έχουν κάποιους φίλους εκεί που τους γνωρίσανε κάποιο καλοκαίρι σε κάποια Σαντορίνη ή Κρήτη ή ακόμα και στην Πλάκα κι είχανε κρατήσει επαφές με τα τηλέφωνα και τα φατσοβιβλία και τα σκάιπια κι όλους αυτούς τους δαίμονες. Από την άλλη φεύγουν για εκεί με ένα κάρο εφόδια, σπουδές, βιογραφικά, ταλέντα που εδώ ούτε στη λαϊκή δεν τους τα πλήρωνε κανείς. Και μπράβο τους και με γεια τους και χαρά τους τα παιδιά.
    Κάποιοι από μας "τους εδώ" φοβόμαστε ότι γκασταρμπάιτερ θα είμαστε κι εδώ, γκασταρμπάιτερ θα είμαστε κι εκεί. Και δεν τολμούμε να σηκώσουμε τον κώλο μας και να τον πάμε κάπου όπου θα τον εκτιμάνε περισσότερο. Κι εγώ ο ίδιος έχω τον Φίλο μου τον Μαρκ στο Λονδίνο και τον Τέριε στο Οσλο και τον Ξάδερφο τον Costas στο Σαν Φρανσίσκο που όλο μου λένε να σηκωθώ να πάω εκεί. Αλλά εγώ τίποτα. Εκεί, το ζώον να "φυλάττω Θερμοπύλας" μην και περάσει ο Βάρβαρος, λες και δεν έχει ήδη κάτσει στο σβέρκο μου και κουνάει και τα πόδια κιόλας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αυτό που θέλω να πω είναι πως τα πράγματα είναι σκούρα και μαύρα για μας εδώ κι όχι για τα -περισσότερα τουλάχιστον- παιδιά μας εκεί. Αυτά φτάνουν κάπου που είναι "καινούριοι", κι ακόμα κι αν ξεκινούν απ' το μηδέν, σημασία έχει ότι κάτι ξεκινούν! Ενώ εμείς εδώ είμαστε "στα τελειώματα" που τελειωμό δεν έχουν τα γαμημένα. Κι όχι μόνο καινούριοι δεν νιώθουμε, αλλά μάλλον κωλόγεροι στα σαράντα μας ακόμα! Ζούμε την πιο ντεκαυλέ φάση της ζωής μας γιατί δεν θέλουμε να αποχωριστούμε τον τόπο "μας"! Ίσως αν ξεκινήσουμε από την βασική αναρχική ιδέα ότι τίποτε δεν ανήκει σε κανέναν να μας είναι πιο εύκολο. Κάποιοι άλλοι πάλι τον τόπο "μας" και την "πατρίδα" μάλλον φυλακή την νιώθουμε και οι ίδιοι ισόβιοι βαρυποινήτες στο κάτεργο που γεννηθήκαμε.
    Κι εγώ δεν θέλω να την κάνω, αλλά επιλέγω να μένω εδώ και να πολεμάω και να σκάω στο δακρυγόνο και στην αιθάλη και στην κλωτσοπατινάδα και την κοροϊδία και την αφαίμαξη και την δυστυχία και την γκανεμιά και την γκρίνια και "τον πούτσο κλαίγανε" που λέει ο λόγος. Γιατί θέλω να πιστεύω ότι ο "πούτσος" δεν πέθανε, ότι είναι σε κώμα και θα καταφέρουμε να τον κάνουμε να ανανήψει και να σηκωθεί και τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις και νάτη πετιέται από ξαρχής και καμακώνει το θεριό και φρέσκα κουλούρια! Από ηρωισμό? Από μαλακία? Από πείσμα? Από φόβο? Από αντίσταση? Δεν ξέρω. Ξέρω ότι έχω μόνο μια ζωή κι ότι περνάει κι ότι είμαι ακόμα εδώ και είμαι χειρότερα από πριν κι ακόμα χτυπιέμαι και φωνάζω σαν το βόδι στη σφαγή.
    Δεν ξέρω μωρέ, δεν ξέρω...
    Και τώρα που τα γράφω και τα ξανασκέφτομαι αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω εδω χάμω.

    Κι έτσι για να σπάσω τη μίρλα και την κλαούνα μου, θα θυμηθώ ότι ο Οδυσσέας την έκανε από την Κίρκη παρόλο που ήτανε η απόλυτη θεογκόμενα και μις Υφήλιος στον καιρό της και τον είχε ξεζουμίσει στο πήδημα, διότι αυτή η καργιόλα είχε μεταμορφώσει όλους τους συντρόφους του σε γουρούνια και δεν είχε ο παντέρμος ούτε ένα φιλαράκι, σαν άντρας κι αυτός, να του πει το κλασσικό "ξέρεις ρε μαγκα ποιά πηδάω αυτον τον καιρό?"
    Να το! Το βρήκα! Μήπως τελικά δεν θέλουμε να είμαστε μόνοι μας?!
    Μπα... δεν ξέρω...

    Υ.Γ. Α, ρε φίλε πότε θα πλακωθούμε στις ρακές και τα τσίπουρα, να πιάσουμε να μιλάμε σαράντα μέρες και νύχτες για όλα τούτα κι άλλα πολλά...

    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Λοιπόν φίλοι, λέτε τελικά να την κάνουμε την έκπληξη και, κόντρα στα σχέδια των κρατούντων, να πετύχουμε πρώτοι εμείς την...παγκοσμιοποίηση, σπέρνοντας Ελλάδα όπου Γης; Κι εμείς, που μένουμε πεισματικά εδώ "κρατώντας Θερμοπύλες", θα γινουμε τοτε παγκόσμια πρωτεύουσα, ή μήπως... μνημείο ( ρομαντισμού ή δειλίας ή στενοκεφαλιάς ή...σκέτο Μνημείο).
    Καλή Δύναμη σε όλους.Αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν.
    Άννα Πάρος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Selana, αυτό που λες το παρατηρώ κι εγώ. Όλοι μιλάμε ακούγοντας μόνο τον εαυτό μας και στεκόμαστε στη γωνία περιμένοντας για ένα ξεροκόμματο, έστω και απτώντας επί (κυριολεκτικών ή μεταφορικών )πτωμάτων.
    Εύχομαι να περνάς καλά εκεί στον Καναδά.
    Αν και απ' ό,τι θυμάμαι, μου είχες ξαναπεί πριν φύγεις ότι και παλιότερα είχες ζήσει εκεί και επομένως η προσαρμογή σου θα ήταν σχετικά βατή.
    Και γενικώς πιστεύω πως η ώρα για να φύγει κανείς είναι όταν σιχαθεί τα πάντα στον τόπο που αφήνει πίσω.
    Αλλιώς τον τρώει το σαράκι και κάνει ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.
    Έχεις βρει δουλειά;
    Πώς είναι η κατάσταση εκεί;


    Άνθρωπε, οι περιγραφές σου πάντα είναι απίστευτες και αν εδώ ήμασταν τηλεόραση θα.... κόβονταν από το ΕΣΡ (όπως τα γκέι φιλιά του Παπακαλιάτη, ενώ οι κώλοι του Θέμου θα προέβαλαν ατάραχοι στις οθόνες μας).
    Σε αντίθεση με τους παλιούς, ο φίλος σου ο Δημήτρης έχει την ευκολία να πετάγεται εδώ για λίγες μέρες τα Χριστούγεννα ή και να πάτε εσείς να τον δείτε κάποια στιγμή.
    Κάποτε δεν υπήρχε αυτό. Έφευγες και δεν ήξρες αν ποτέ θα ξαναδείς τους δικούς σου. Φαντάσου τους Πακιστανούς τώρα. Έρχονται στιβαγμένοι σε μια βάρκα και δεν ξέρουν αν θα φτάσουν ζωντανοί κι άμα φτάσουν, δεν ξέρουν πού θα τους βγάλει το κύμα.
    Τη Ρωμιοσύνη δεν την κλαίμε εμείς. Αυτή μας κλαίει.
    Όσο για το ζήτημα με τον Οδυσσέα, η εκδοχή που αναφέρεις αποδεικνύει ότι του άντρα δε του αρέσει να πηδάει απλά επειδή του γυάλισε κάποια, αλλά περισσότερο για το ύφος του "γαμάω" την επομένη, ανάμεσα σε μπύρες και σουβλάκια.


    Άννα, ελπίζω οι μετανάστες μας να σπείρουν τα καλύτερα στοιχεία τους και να δώσουν μια πραγματικά όμορφη εικόνα για την Ελλάδα εκεί έξω.
    Γιατί άμα αρχίσουν να κορνάρουν στα φανάρια και να πετάνε σακκούλες απ' τα παράθυρα, τότε σκούρα τα πράγματα!
    Επειδή όμως φαίνεται πως φεύγουν οι καλύτεροι, πιθανολογώ πως δε θα συμβεί κάτι τέτοιο.

    Όπως λέει και το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου για τους μετανάστες:
    "Αχ, και στην Αμερική,
    Ελλαδα σαν αγριόχορτο
    φύτρωσες κι εκεί"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ίδιο κλίμα λοιπόν επικρατεί κι εδώ μέσα Μαζεστίξ...

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ (;!...)ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μόνο εδώ επικρατεί τέτοιο κλίμα πιστέ φίλε.
    Γιατί κάπου άκουσα ότι ήρθε τελικά η ανάπτυξη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλη χρονια αρχηγε! Η Ελλαδα για αλλη μια φορα σαν αχορταγος Κρονος τρωει τα παιδια της.Απανταμε με ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ για ολους της γης τους κολασμενους! ΒΑΣΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Βάσω αρχίζω και φοβάμαι μήπως καταντάμε μέρα με τη μέρα εμείς τελικά "της Γης οι κολασμένοι".
    Οξύμωρο σχήμα θα 'ελεγε κανείς αν αναλογιστεί πως ζούμε σ' έναν φυσικό παράδεισο...
    Καλή χρονιά Βάσω μου, με χαρά, όνειρα, δουλειά, αγώνα και αλληλεγγύη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. "Έτσι εύκολα όπως έφυγαν, έτσι εύκολα θα ξαναρθούν ίσως αύριο".
    Με αυτή την φρούδα ελπίδα του προσωρινού, έφυγαν και οι προηγουμενοι, του '50. Και ακόμα εκεί βρίσκονται (Όσοι δε γύρισαν μετά τη σύνταξη).
    Δυστυχώς φίλε η πατρίδα μας φθίνει από το πιο ζωτικό της κομμάτι, σε λίγα χρόνια θα κατοικείται από τους γέρους και τους (λαθρο)μετανάστες.

    Γράφεις κάπου: "Στην πραγματικότητα αναγκάζονται να αποδεχτούν το ρόλο των μελών ενός πολυεθνικού νομαδικού λαού, δίχως σπίτι και πατρίδα, δίχως ζωή και στέριωμα, που μετακινείται όπου υπάρχει κάθε φορά λίγο ψωμί..."
    Αυτό είναι το σχέδιο των επικυρίαρχων και δουλεύει μια χαρά ως τώρα. Ένα ανθρώπινο κοπάδι μετακινούμενο, χωρίς πατρίδα και φυσικά ΧΩΡΙΣ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η εθνική εννοείται έχει πάει για βρούβες), που είναι ικανοποιημένο όπου βρει να χορτάσει το στομάχι του.
    Ας ελπίσουμε πως κάποιοι πλανημένοι, θα αλλάξουν στάση απέναντι στη μετανάστευση (λαθραία ή μη) και να σταματήσουν τις αριστερές/ανθρωπιστικές μ..λακίες.
    Η μετακίνηση πληθυσμών προωθείται από το σάπιο σύγχρονο καπιταλισμό και τον διασώζει (έστω του δίνει παράταση ζωής).
    Εγώ προσωπικώς ΔΕΝ παίζω το παιχνίδι τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΑΝΑΤΟΛΗ μας...Η "παυση" των αριστερων, ανθρωπιστικων..Μαλακιων..Θα περιλαβει, και τους Ελληνες μεταναστες;;;;

      Διαγραφή
  18. Σκυφτοί άνθρωποι...κατεβασμένα τα κεφάλια, καμπουριασμένοι...
    Χάθηκαν τα χαμόγελα...το τραγούδι...
    Άδειασαν οι δρόμοι...

    Νικηθήκαμε;





    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ανατολή, η διάλυση των συνεκτικών ιστών της κοινωνίας είναι απαραίτητη για την επίτευξη των καπιταλιστικών σχεδίων τους.
    Αντιτίθεμαι στη μετανάστσευση, αλλά όχι στους μετανάστες.
    Διότι το ίδιο πράγμα που στέλνει Έλληνες στη Γερμανία, το ίδιο στέλνει και τους Αφγανούς στην Ελλάδα. Η φτώχεια.
    Η μετανάστευση φυσικά και είναι καπιταλιστικό προϊόν.
    Και η λύση σ αυτό το πρόβλημα είναι δυσκολότερη απ' όλα τα υπόλοιπα προβλήματα.
    Αν και σήμερα διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα ποσέγγιση στο θέμα από τον Αλαβάνο.


    Αριστοφάνη, οι δρόμοι είνι άδειοι μετά την ήττα, αλλά και πριν τη νίκη.
    Σαν την ησυχία μετά το μακελειό, αλλά και πριν την καταιγίδα.
    Δεν υπάρχει απάντηση σ' αυτό.
    Την απάντηση θα τη δώσει η ίδια η ζωή. Μέσω ημών φυσικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Τα πράγματα εδώ Μαζεστίξ είναι σαφώς καλύτερα,το σπουδαιότερο είναι ότι σε σέβονται, δεν χρειάζεται να παρακαλέσεις προκειμένου να βρεις δουλειά και δεν σε κάνουν να νοιώθεις αναξιοπρεπής !!!!!!
    Εργάζομαι πάνω στο αντικείμενό μου και είμαι ευτυχής γιαυτό.
    Δεν νοιώθω ανασφάλεια πλέον και το σπουδαιότερο άρχισα να ονειρεύομαι και πάλι!!!!!
    Η Ελλάδα έχει θέση στα όνειρά μου μόνο τα καλοκαίρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει για τη γενιά σου και τη μετανάστευσή της, Μαζεστίξ.
    Δεν έχω να προσθέσω κάτι, εκτός από το ότι κι εμείς αποχαιρετήσαμε τα ξενάκια μας. Κάθε μέρα ευχόμαστε μακροημέρευση στον εφευρέτη του σκάιπ! Λεφτά για να πάμε να τα δούμε δεν υπάρχουν, αλλά κάθε Χριστούγεννα έρχονται εκείνες. Σε σύγκριση με το '50, οι σημερινοί μετανάστες μας και οι γονείς τους είναι μια χαρά. :))

    Καλή χρονιά είπαμε; Ας ξαναπούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Χαίρομαι που βρήκες το δρόμο σου, Selana!
    Η έλλειψη δουλειάς και ονείρων στην Ελλάδα είναι καθηλωτική.
    Αφού κατάφερες και βρήκες αυτά τα σπουδαία πράγματα εκεί, τότε μπορείς να αισθάνεσαι τυχερή και ευτυχής γι' αυτό.
    Να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι και να πραγματοποιήσεις όσα μπορείς απ' τα όνειρά σου.


    Λωτοφάγε, να 'ναι καλά το skype, γιατί πραγματικά όσο σκέφτομαι τη σκηνή του '60 με το γονιό, τον αδερφό, το φίλο να αποχαιρετά για πάντα το δικό του άνθρωπο που φεύγει, αντιλαμβάνομαι τη σημασία της τεχνολογίας.
    Πρέπει να ήταν ανατριχιαστικές οι στιγμές τότε.

    Και να ξαναείπαμε καλή χρονιά, τι πειράζει να ξαναπούμε; Για καλό είναι...
    Καλή χρονιά λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Mαζεστίξ θέλω να κάνω μια διευκρίνηση.
    Δεν με έδιωξε από την Πατρίδα μου, η κακή εξουσία, ή το μνημόνιο, ένοιωσα να με διώχνουν όλοι αυτοί που κλαίγονται σήμερα και που στις τελευταίες εκλογές υπερψήφισαν αυτά για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπονται !!!
    Και κάτι ακόμα, πολλοί από αυτούς έχουν στείλει τα παιδιά τους στο εξωτερικό και πληρώνουν χιλιάδες ευρώ για τις σπουδές τους, χωρίς να νοιάζονται αν τα παιδιά της διπλανής πόρτας έχουν χρήματα όχι για να σπουδάσουν απλά για να φάνε!!!
    Ας κρατήσουν τον πατριωτισμό τους ίσως στο μέλλον τους χρειασθεί ως άλλοθι, που ξέρεις έχει ο καιρός γυρίσματα...





    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Έχεις δίκιο, Selana, αντιλαμβάνομαι πλήρως αυτό που γράφεις.
    Πόσοι και πόσοι δεν έχουμε σκεφτεί το ίδιο με σένα αλλά δεν εχουμε πάρει ακόμη τη δύσκολη απόφαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή