Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Οι φίλοι που δεν επιλέξαμε

Αποτέλεσμα εικόνας για οικογενεια συγγενεια


Μέρες που' ναι, οι περισσότεροι "αναγκαζόμαστε" να βρεθούμε και να περάσουμε χρόνο με τους συγγενείς.
Μπορεί το σόι να 'ναι απόν (ναι, με όμικρον γράφεται ως ουδέτερο) από την καθημερινότητά μας, αλλά είθισται να έχει τον πρώτο λόγο στις "χρονιάρες μέρες".
Οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουμε ως μια ακατανόητη και δυσβάσταχτη αγγαρεία.
Από την εφηβική μας ηλικία και έκτοτε σιχτιρίζουμε την ώρα και τη στιγμή που το φορτωθήκαμε.
Λέμε συχνά πως οι συγγενείς είναι "οι φίλοι που δεν επιλέξαμε".
Ή που μας επιβλήθηκαν.
Εξ ου και αποτελούν περιττό βάρος στη συνείδησή μας.
Θα 'πρεπε, ωστόσο, να τους αντιμετωπίζουμε έτσι;

<Κατ' αρχάς το τι θα 'πρεπε και τι όχι για τον καθένα, μόνο οι ίδιοι το ξέρουμε για τον εαυτό μας.
Αλλά -κουβέντα να γίνεται- ο καθείς εξ ημών εκφράζεται βάσει των δικών του παραστάσεων.>

Θα 'θελα λοιπόν να παρατηρήσω πως κατά τη γνώμη μου στο σημερινό κόσμο έχουμε αδικήσει το θεσμό της συγγένειας.
Οι συγγενείς μας ίσως δεν είναι αυτό το παράλογο βάρος που μας το φόρτωσε ο Θεός ("ως συγνώμη για το οποίο μας έστειλε τους φίλους", όπως λέει και το γνωστό ρητό), αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.

Οι άνθρωποι, απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε, ξεκινάμε ένα μακρύ ταξίδι που ξεκινά απ' το χώμα και το αίμα και μετά από μια μακρά διαδρομή καταλήγει και πάλι εκεί.
Ανοίγουμε σταδιακά τα φτερά μας, χτίζουμε την προσωπικότητά μας, σχηματίζουμε τα επίκτητα χαρακτηριστικά μας και εν γένει δημιουργούμε έναν επίκτητο εαυτό.
Ωστόσο, δυο στοιχεία μόνο μένουν αναλλοίωτα: το χώμα και το αίμα που μας γέννησε.
Αυτά δεν είναι επίκτητα. Είναι τα οντολογικά μας στοιχεία. Χώμα και αίμα.
Εντάξει, το χώμα είναι η πατρίδα μας, τοπικώς ή πολιτιστικώς.
Το αίμα, όμως;
Το αίμα κατ' αρχάς είναι η μάνα που μας γέννησε.
Αλλά βέβαια είναι και ο πατέρας και τα αδέρφια μας.
Είναι οι "δικοί μας".
Λες "πάω στους δικούς μου" και ξέρουν όλοι ότι εννοείς πως πας να δεις την οικογένειά σου.



Ωστόσο, το αίμα μας δεν το μοιραζόμαστε μοναχά με τους κατ' εξοχήν "δικούς μας".
Το μοιραζόμαστε και με τους συγγενείς μας.
Κατ' αρχάς με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, που έχουμε και μια πιο στενή σχέση, αλλά ταυτόχρονα και με τους θείους και τις θείες, τους ξαδέρφους και τις ξαδέρφες, τους ανιψιούς και τις ανιψιές μας.
Και φυσικά αυτή η "κοινωνία του αίματος" που έχουμε μαζί τους (λαμβάνοντας υπόψη πως "κοινωνώ" σημαίνει "μοιράζομαι") δεν είναι απλώς μια βιολογική σχέση στατιστικής φύσεως αλά Μέντελ.
Αλλά είναι κάτι που αφορά την αναπόδραστη εκ γενετής σχέση μας με κάποιους ανθρώπους, με τους οποίους, ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή μας, πάντοτε θα έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση σε σύγκριση με όλους τους άλλους.
Όσο κι αν οι φίλοι είναι αυτοί τους οποίους εμείς επιλέξαμε, δεν παύει να υπάρχει το επίκτητο στοιχείο της ύπαρξής τους στη ζωή μας.
Διότι η δυνατότητα επιλογής σημαίνει ταυτοχρόνως και τη δυνατότητα αποεπιλογής- και από μέρους μας και από μέρους τους.
Αν τσακωθούμε με έναν φίλο μας, πιθανότατα δε θα τον ξαναδούμε ποτέ στη ζωή μας.
Τον συγγενή μας όμως, ακόμη κι αν τσακωθούμε, θα τον ξαναδούμε. Και θα μοιραστούμε πολύ σημαντικές στιγμές της ζωής μας.
Διότι μας ενώνει ένα μεγάλο και βαθιά ριζωμένο στην οντότητά μας πλέγμα, το οποίο -ως πλέγμα- δύναται συγχρόνως να εγκλωβίζει αλλά και να συγκρατεί.

Γι' αυτό και συμβαίνει, ακόμη κι αν δεν κρατάμε συχνή επαφή με τους συγγενείς, μόλις ζοριστούμε, να προστρέχουμε σ' αυτούς.
Και η αντίδρασή τους να εκθέτει όσα λέμε κατά καιρούς περί συγγενών και φίλων.
Διότι, παρότι οι φίλοι μας χαρίζουν την καθημερινότητά τους, οι συγγενείς όμως κάνουν τις κρίσιμες παρεμβάσεις και μας φροντίζουν στις δυσκολίες μας.
Γιατί, ο λαός είναι σοφός. Και έχει αποφανθεί αιώνες τώρα: "το αίμα νερό δε γίνεται"!

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, άλλωστε, έχει την τάση να επιστρέφει στην πατρίδα.
Και πατρίδα, όπως λένε, είναι τα παιδικά μας χρόνια.
Τα παιδικά μας χρόνια είναι σε άρρηκτη συνάφεια με τον τόπο και τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί.
Και οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε τις πρώτες εμπειρίες κι επαφές μας είναι κατά κανόνα οι συγγενείς μας.


Αποτέλεσμα εικόνας για συγγενεια εξ αιματος

Αν υπάρχει μια κωδικοποίηση την οποία αδιαμαρτύρητα υφιστάμεθα οι άνθρωποι είναι η γενεαλογία μας. Μέχρι και το επίθετό μας ένας κωδικός γενεάς είναι.
Και μη διαμαρτύρεστε γι' αυτό, γιατί υπάρχουν υπάρχουν και χειρότερα: να είμαστε ένας αριθμός ΑΜΚΑ. (βλ. επόμενο θέμα)

Γι' αυτό, μέρες που 'ναι, φροντίστε να μην αποφύγετε τους συγγενείς σας.
Δε ζυγίζουν λιγότερο απ' τους φίλους.
Μπορεί να μη μας ταιριάζουν τόσο στην καθημερινότητά μας- γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν οι φίλοι.
Μπορεί και ορισμένοι απ' αυτούς να είναι πολύ μαλάκες και να μην αξίζουν ούτε την καλημέρα μας.
Αλλά κατά κανόνα είναι οι άνθρωποι με των οποίων την ύπαρξη είμαστε συνδεδεμένοι απ' τη μέρα που γεννηθήκαμε έως τη μέρα που θα πεθάνουμε. Κι εκείνοι μαζί μας το ίδιο.
Είναι οι μόνοι που θα 'ναι σίγουρα στο μαιευτήριο, στο γάμο και στην κηδεία μας.
Αλλά και σ' όλες τις άλλες μεγάλες -καλές ή κακές- στιγμές μας.
Τους ανήκει ένα κομμάτι του εαυτού μας και μας ανήκει ένα δικό τους.
Άρα τους ανήκει κι ένα κομμάτι του χρόνου μας και της καρδιάς μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για οικογενεια συγγενεια


ΥΓ.: Εύχομαι -για να μην επαναλαμβάνομαι σε κάθε σχόλιο- σε όλους σας το 2017 να είναι μια πραγματικά καλή χρονιά.
Μια χρονιά, κατά τη διάρκεια της οποίας θα εκπληρωθούν οι βασικές σας επιθυμίες.
Μια χρονιά που θα σας δώσει περισσότερα και πολυτιμότερα απ' όσα θα σας πάρει.
Υγεία -σωματική και ψυχική-, εργασία, αγάπη, έρωτα, αναγνώριση, επιτυχία, καλοπέραση, εξέλιξη, πρόοδο και ό,τι άλλο λαχταράει η ψυχούλα σας.
Να 'ναι μια χρονιά που επιτέλους θα πούμε για τον εαυτό μας, για τους δικούς μας ανθρώπους, για την πατρίδα μας, αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο, πως ήταν καλύτερη απ' την προηγούμενη!

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Πυγολαμπίδα

Αποτέλεσμα εικόνας για λεφτα ευτυχία

Το φιλοσόφησα.
Τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία.
Ούτε κι η ευτυχία λεφτά, βέβαια.

Ευτυχία είναι το παρελθόν που θα 'θελες να ξαναζήσεις;
Ίσως...
Το παρελθόν, όμως, δεν υπάρχει, παρά μόνο ως φαντασίωση.
Άρα μήπως ευτυχία δεν υπάρχει;
Η ευτυχία μπορεί να είναι μόνο παρόν.
Μόνο που το παρόν απ' τη στιγμή που το βίωσες ανήκει ήδη πια στο παρελθόν.
Και το παρελθόν στο χάος του σύμπαντος ή στα βιβλία του Δελαπόρτα.
Κι όσο δεν έχω ελπίδες να γράψει ο Δελαπόρτας τη βιογραφία μου, άλλο τόσο δεν ελπίζω να βρω την ευτυχία στο συμπαντικό χάος, μεταξύ μαύρων τρυπών και μηδενικής βαρύτητας.

Γιατί -δεν μπορεί- η ευτυχία θα 'χει βάρος.
Όπως το χρυσάφι είναι βαρύ.
Όλα τα πολύτιμα είναι και επαχθή.
Τα απεχθή είναι ελαφρά.
Η ευτυχία δεν μπορεί να είναι πούπουλο.
Τα πούπουλα τα παίρνει ο αέρας και πάνε σ' όποιον τύχει.
Ενώ η ευτυχία είναι σαν το χρυσό.
Και το χρυσό το βρίσκουν μόνο οι επίμονοι χρυσοθήρες.
Το βρίσκουν σκαλίζοντας την πέτρα.

Αποτέλεσμα εικόνας για πυγολαμπίδα

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, βέβαια.
Μα για να είναι χρυσός, πρέπει να λάμπει.
Να λάμπει σαν το βόρειο Σέλας στο λοφάκι της Καστέλας, που 'λεγε κι ο ποιητής.
Σαν την Πανσέληνο που μάζεψε φως απ' τον ήλιο και μας το στέλνει.
Σαν κινητό που ανάβει σε βραδινή αναπάντητη.
Έτσι είναι η ευτυχία.
Μια πυγολαμπίδα.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Όλοι οι Έλληνες έχουμε έναν κρυφό... Ζαμπούνη μέσα μας!


Αποτέλεσμα εικόνας για επισκεψη ομπαμα στην ελλαδα
Η αλήθεια είναι ότι μετά από μια αναμφίβολα πολύ σημαντική επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ στη χώρα μας -και με όλα αυτά τα ανοιχτά διεθνή θέματα ανοιχτά και εμάς στη μέση- το τελευταίο που θα περίμενα να μονοπωλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ήταν τα ζητήματα.. savoir-vivre!
Και μάλιστα κάθε Έλληνας γνωρίζει απ' έξω κι ανακατωτά τους κανόνες της "ορθής συμπεριφοράς" και δε γελιέται, όταν διαπιστώσει ότι κάποιος παρέβη έστω και τους αστερίσκους των κανόνων του Ζαμπούνη!

Εντάξει -μην υπερβάλλουμε κιόλας- αυτό δε σημαίνει ότι δε θα σχολιαζόταν εύλογα αν ο εκπρόσωπος της χώρας μας εμφανιζόταν με... παντόφλα και μαγιό, αλλά τελοσπάντων όλοι φόρεσαν αυτά που συνηθίζουν να φορούν τόσον καιρό στις επίσημες περιστάσεις. Δεν συνέβη κάτι αξιοπερίεργο.
Επομένως, προς τι τόσος χαμός;

Κάτι που παρατήρησα να σχολιάζεται ευρέως είναι ότι ο Τσίπρας σε κάποια φάση σηκώθηκε από την πολυθρόνα χωρίς να κάνει την αυτόματη κίνηση να κουμπώσει το σακάκι.
Το σχολιάζουν με τόση ένταση, λέγοντας πως μας εξέθεσε διεθνώς (κάποιοι έγραφαν στο νέτι:  "ντρέπομαι για τη χώρα μου"), ώστε να νομίζει κανείς πως υπήρξε θερμό επεισόδιο ΗΠΑ-Ελλάδας...
Ή πως ο Αλεξάκος του είπε του Μπαράκ τίποτα για την μανούλα του στο Αμέρικα...

Αυτό βέβαια που έχει γίνει... viral είναι η στιγμή που ο Τσίπρας εν τη ρύμη του λόγου του, και ενώ αναφέρει διάφορους όρους και ονόματα, άλλα στα ελληνικά και άλλα στα αγγλικά, μπερδεύει τη γλώσσα του και σε κάποιες ελληνικές λέξεις τρώει το "ρ", μοιάζοντας να μιλάει με αμερικάνικη προφορά.
Τέτοιο κακό, λέμε!
Τέτοιο εθνικό έγκλημα!
Δεν το έχει πάθει κανείς μας υποθέτω, ε;
Εντάξει, για να σπάσουμε την πλάκα μας, ωραίο είναι (βλέπε και την εικόνα παρακάτω).
Αλλά οι περισσότεροι οργίστηκαν στα σοβαρά γι' αυτό!

Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρας αγγλικα

Για να μην πούμε για το συνεχή σχολιασμό της αγγλικής προφοράς του Τσίπρα!
Αυτό κι αν είναι δείγμα υποτελούς στάσης του Έλληνα: ότι ντρέπεται που ο αρχηγός του δε μιλάει αγγλικά σαν υποκόμης του Μπάκιγχαμ Πάλας.
Έχουμε -αν όχι την πληρέστερη και ομορφότερη- έστω μία εξ αυτών, και έχουμε αναγάγει σε αξία την ορθή προφορά των βαρβαρικών αγγλικών;
Βέβαια κι ο Τσίπρας είναι αξιολύπητος που αντί να προσπαθήσει να μάθει καλύτερα αγγλικά (όρους, φράσεις κλπ) για να συνεννοείται, ωθημένος από την αξιολύπητη κριτική περί προφοράς του, προσπαθεί να μιλήσει σαν Αμερικάνος γιάνκης, με το αποτέλεσμα να φαντάζει αστείο και ανόητο στα μάτια μου.

Και εξάλλου, συγνώμη, έχετε δει όλους τους ηγέτες άλλων χωρών;
Αν εξαιρέσουμε τους γερμανόφωνους (που οι γλώσσες τους ταιριάζουν πιο πολύ με την αγγλική), όλοι οι υπόλοιποι μιλούν την αγγλική σαν τον Βουτσά στο "Γαμπρός απ' το Λονδίνο".
Και γιατί όχι, δηλαδή; Το σημαντικό είναι να μπορείς να συνεννοηθείς άμεσα με έναν ομόλογό σου στη -δυστυχώς- διεθνή γλώσσα των αγγλικών, χωρίς να χρειάζεσαι μεταφραστή.
Η προφορά δεν αφορά κανέναν διεθνώς (αφού είναι εύλογο ιδίως οι Μεσόγειοι και οι Λατίνοι που έχουν τελείως διαφορετική γλωσσική κουλτούρα, να μιλούν την αγγλική με την δική τους προφορά), παρά μόνο τα γατάκια της παγκοσμιοποίησης εξανίστανται που βλέπουν Χάλογουιν και... εκσπερματώνουν!

Αποτέλεσμα εικόνας για ομπαμα τσιπρας

Το άλλο... βαρυσήμαντης πολιτικής σημασίας ζήτημα που σχολιάστηκε ήταν η στάση του σώματος του Τσίπρα.
Φυσικά, αυτό που λένε είναι σωστό: ότι η διαφορά στο παράστημα (και ουχί στο ανάστημα) των δύο ηγετών φανερώνει και τη διαφορά στο πολιτικό τους εκτόπισμα.
Η αλήθεια είναι ότι η στάση και η γλώσσα του σώματος "μιλούν" και δίνουν τα μηνύματά τους.
Βέβαια, νομίζω πως πρόκειται ταυτόχρονα για τα δύο άκρα: την εκθαμβωτική παρουσία του ενός (Ομπάμα) και την κακομοιριά του άλλου (Τσίπρας).
Αλλά, ακόμη κι αυτό δε νομίζω να αφορά ιδιαίτερα τα θέματα που αφορούν πραγματικά τη ζωή μας.
Μια καλύτερη γλώσσα του σώματος του Τσίπρα δε θα μας κούρευε το χρέος ούτε θα μας γλίτωνε από τη λιτότητα. Άλλα φταίνε γι' αυτά...
π.χ. ο Ρέντσι που έχει κάποια... Ομπαμικά στοιχεία στην παρουσία του, δεν έχει καταφέρει και πολλά στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Το κρίμα είναι ότι είμαστε μάρτυρες μιας ιστορικής περιόδου για τη χώρα μας και για τον κόσμο, πολλές φορές και μάρτυρες ιστορικών στιγμών και εμείς αντί να ασχολούμαστε με την πραγματική χρησιμότητα, με τα πιθανά κέρδη για τη χώρα μας από την επίσκεψη του απερχόμενου πλανητάρχη, με το ενδεχόμενο βάρος και τα νοήματα της ομιλίας του, εντούτοις καθόμαστε και ασχολούμαστε με το savoir vivre, λες και ο Ομπάμα ήρθε να συναντήσει τον... Ζαμπούνη και όχι τον πρωθυπουργό.

Αποτέλεσμα εικόνας για χιλια μνημονια

Το μοναδικό που θα έπρεπε -θαρρώ- να μας προβληματίσει ιδιαίτερα είναι άλλο. Και είναι θέμα ουσίας και όχι τύπων.
Όσοι παρακολουθήσαμε την -ομολογουμένως πολύ καλή- ομιλία του Ομπάμα, θα παρατηρήσαμε τις εκτενείς αναφορές του στην αρχαία ελληνική δημοκρατία και σκέψη.
Όλο το σκεπτικό της ομιλίας του βασίστηκε στα ιδεώδη της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας.
Μέχρι και ετυμολογικές προσεγγίσεις των εννοιών επιχείρησε, αν και αλλόγλωσσος.
Και ρωτώ εγώ ο μωρός: πότε ήταν η τελευταία φορά που θυμάστε Έλληνα πρωθυπουργό να εκφωνεί ομιλία, μαρτυρώντας βαθιά γνώση του πνευματικού, πολιτιστικού και πολιτικού μας θησαυρού, του αρχαίου μας πολιτισμού;
Φοβάμαι πως δε θυμάμαι καμία.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε Έλληνα πρωθυπουργό να επισκέπτεται την Ακρόπολη;
Φοβάμαι πως δε θυμάμαι καμία.

Πότε ακούσαμε τελευταία φορά Έλληνα πρωθυπουργό να μελετά την αρχαία ελληνική πολιτική ιστορία και σκέψη;
Σ' αυτό μπορώ να σας απαντήσω: ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν εκείνος που, ενώ ήταν πρωθυπουργός, παράλληλα μελέτησε βαθιά τον Θουκυδίδη και έδωσε την καλύτερη έως σήμερα μετάφραση του έργου του.
Και ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο "Γέρος") είχε βαθιά κλασική παιδεία.
Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν που από τότε έως σήμερα σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της Ελλάδας είναι αφιλοσόφητοι.
Και τα αποτελέσματα της αστόχαστης στάσης τους τα βλέπουμε όλοι στα χάλια της χώρας μας.
Εξάλλου, όπως έλεγε κι ο Πλάτων, αφιλοσόφητοι ηγέτες σημαίνει αποτυχημένη πολιτική κοινωνία.
Κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται προαπαιτούμενο ένα... φροντιστήριο στον Θουκυδίδη και στον Αριστοτέλη πριν μπει κάποιος στην πολιτική.
Αλλιώς να... απορρίπτεται ως ακατάλληλος!

Αποτέλεσμα εικόνας για βενιζέλος ελευθέριος θουκυδιδης

Τουλάχιστον ας καταλάβουμε ότι η πλειονότητα των ηγετών των ΗΠΑ κάνουν ευρύτατες πολιτικές σπουδές, με ιδιαίτερη έμφαση στην αρχαία ελληνική σκέψη.
Και ας το μιμηθούμε κι εμείς εδώ.
(αντί να μιμούμαστε το κυνήγι πόκεμον, το Χάλογουιν και τις υπόλοιπες αηδίες)
Και να μην ταυτίζουμε την κλασική παιδεία και τα αρχαία ελληνικά με τον Άδωνι, τον Παπαδόπουλο και τον Ζουράρι.
Και ας έχουμε υπόψη μας ότι η επιδραστικότητα των επιχειρημάτων -ακόμη και του Άδωνι- οφείλεται κυρίως στη μελέτη των αρχαίων ελληνικών. Διαβάζοντας Θουκυδίδη, έχει μάθει να χτίζει επιχείρημα.
Αλλά οι "προοδευτικοί" θέλουν "εκσυγχρονισμό", "απο-εντατικοποίηση" και τεχνικοποίηση της παιδείας.
Η κλασική παιδεία είναι "δεξιά" γι' αυτούς.

Τα πράγματα είναι απλά...
Η χώρα μας έχει έναν θησαυρό.
Όχι για να τον πουλήσουμε στους ξένους.
Αλλά για να τον εκμεταλλευτούμε εμείς.
Όχι μόνο τουριστικά, αλλά κυρίως στη σκέψη μας, στον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μας, την κοινωνία μας και τον κόσμο.
Αλλά εμείς ντρεπόμαστε γι' αυτά και θεωρούμε πρόοδο την παγκοσμιοποιητική εκφυλιστική αφομοίωση του μηδενισμού των υψηλών αξιών και ιδανικών.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Πόσες φορές πρέπει να πέσουν έξω τα γκάλοπ για να πάψετε να τα πιστεύετε;


Πόσες φορές πρέπει να πέσουν παταγωδώς έξω τα γκάλοπ, για να πάψετε να τα πιστεύετε;;;
Χτες όλοι οι γνωστοί μου ήταν βέβαιοι πως θα κερδίσει η Χίλαρι, επειδή το λέγανε όλες οι δημοσκοπήσεις ("ε -δε μπορεί- αφού το λένε όλες, δεν μπορεί να είναι ψέματα") και τα ΜΜΕ ήταν όλα σίγουρα...
Ρε, συνέλθετε! Ό,τι λένε τα γκάλοπ, είναι ΨΕΜΑΤΑ!
Και τουλάχιστον εμείς εδώ στην Ελλάδα έπρεπε να το είχαμε καταλάβει.
Εκλογές 2012: Τα γκάλοπ εμφάνιζαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ στο 25-30% και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 7-8%.
Τελικό αποτέλεσμα: ΝΔ 19, ΣΥΡΙΖΑ 17, ΠΑΣΟΚ 13

Εκλογές 2015: Τα γκάλοπ έδειχναν αμφίρροπη μάχη, στον πόντο, και με δυναμική υπέρ της ΝΔ
Τελικό αποτέλεσμα: ΣΥΡΙΖΑ 36, ΝΔ 28

Δημοψήφισμα 2015: Τα γκάλοπ εμφάνιζαν νίκη του ΝΑΙ (άλλα θριαμβευτική, άλλα πιο δύσκολη).
Τελικό αποτέλεσμα: ΟΧΙ: 61 ΝΑΙ: 39

Δημοψήφισμα Brexit: Τα γκάλοπ προετοίμαζαν για καθαρή νίκη της παραμονής, με όλο το σύστημα να προεξοφλεί το αποτέλεσμα και να εμφανίζιε τους θιασώτες της εξόδου ως "γραφικούς".
Τελικό αποτέλεσμα: ΈΞΟΔΟΣ: 52 ΠΑΡΑΜΟΝΗ: 48

Και τώρα, ενόψει των αμερικανικών εκλογών, όλα τα γκάλοπ έδιναν χαλαρά Χίλαρυ εδώ και πολύ καιρό.
Όλο το σύστημα των ΜΜΕ, του Χόλυγουντ, των ΜΚΟ και της διεθνούς πολιτικής σκηνής έβγαινε υπέρ της Χίλαρυ. Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο πολύ έβγαιναν (σημάδι του πανικού για την επερχόμενη ήττα- που θύμισε την πανστρατιά διασήμων προ του ελληνικού δημοψηφίσματος)
Και μάλιστα, μια κλασική παπάτζα των γκαλοπατζήδων (ένεκα της προσωπικής τους σωτηρίας) είναι να επιχειρούν να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη και το κλίμα δημοσιεύοντας χαλκευμένα αποτελέσματα στα γκάλοπ και τις τελευταίες μέρες απλώς μικραίνουν τη διαφορά της νίκης του επιθυμητού τους νικητή, ούτως ώστε να δικαιολογηθούν κάπως την επόμενη ημέρα.

Δε διεκδικώ δάφνες εξυπνάδας, αλλά έχοντας ζήσει 5-6 περιπτώσεις που συνέβησαν όλα αυτά, καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά και όλο και περισσότερο πειθόμουν ότι μάλλον ο Τραμπ ήταν μπροστά και όχι η Χίλαρυ.
Ωστόσο, όπως προείπα, χθες και προχθές μιλούσαμε με γνωστούς, συναδέλφους και φίλους για το θέμα και όλοι αναμασούσαν ό,τι έλεγαν τα ΜΜΕ.
Όλοι δήλωναν τρομοκρατημένοι από την πιθανότητα να βγει ο Τραμπ (όταν τους ρωτουσα γιατί δε νιώθουν τρομοκρατημένοι από την πολιτική παγκοσμίου πολέμου που ακολουθεί η Χίλαρυ, δεν είχαν κάτι να μου απαντήσουν) και δήλωναν βέβαιοι για την άνετη νίκη Κλίντον, βασιζόμενοι στις δημοσκοπήσεις.

Χαρακτηριστικά, οι Los Angeles Times προχθές έδιναν νίκη Κλίντον με 352 εκλέκτορες έναντι 186 του Τραμπ!
Μιλάμε όχι για νίκη, όχι για θρίαμβο, αλλά για... double score, που λέμε και στο μπάσκετ!
Ακολουθεί πίνακας με τις δημοσκοπήσεις του... έγκυρου και σοβαρού Huffington Post
Λέει πως, βάσει των ερευνών, οι πιθανότητες νίκης της Κλίντον είναι... 99%!

Αποτέλεσμα εικόνας για gallup cnn hillary trump

Όταν εγώ τους θύμιζα τις παραπάνω πολύ πρόσφατες περιπτώσεις που τα γκάλοπ έλεγαν άλλα αντί άλλων, αυτοί όμως έμοιαζαν σα να έχουν πάθει αμνησία.
Πάνω κάτω οι περισσότερες απαντήσεις είχαν ως εξής: "Εντάξει, μωρέ, δεν ήταν σωστές οι δημοσκοπήσεις, αλλά δεν ήταν και όλες έτσι. Ναι, κάποιες έδειχναν λάθος αλλά υπήρχαν και άλλες που έδειχναν το σωστό αποτέλεσμα. Ε και εντάξει, άλλο τα ελληνικά κανάλια και άλλο τα αμερικανικά. Αυτά είναι σοβαρά και τα βλέπει όλος ο κόσμος. Εξάλλου, μπορεί να υπερβάλλουν λίγο στη διαφορά, αλλά δεν πέφτουν έξω στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να τα λένε τόσο λάθος. Θα ξεφτιλιστούν!"

Ρε θα με τρελάνετε;
Βρε να τους λέγω εγώ "αν τα ελληνικά ΜΜΕ είναι μια φορά διαπλεκόμενα και για φάπες, τα ευρωπαϊκά και τα αμερικανικά είναι 10 φορές διαπλεκόμενα και για φάπες!"
Τίποτα...
Βρε να τους λέω "αν όχι όλες, τουλάχιστον οι 9 στις 10 δημοσκοπήσεις έπεφταν έξω και τώρα θα ξαναπέσουν!"
Τίποτα
Βρε να τους λέω "τα γκάλοπ δεν αποτυπώνουν την κοινή γνώμη, αλλά τη διαμορφώνουν"
Τίποτα
Βρε να τους λέω "όσο πιο πανικόβλητο βλέπετε το σύστημα, τόσο πιο πολύ προηγείται ο "ανεπιθύμητος"
Τίποτα...
Βρε να τους λέω "όσο πιο πολύ ταυτίζονται τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων με την πολιτική γραμμή των ΜΜΕ, τόσο πιο πιθανό είναι να λένε μούφες"
Τίποτα...

Ε, εντάξει, δεν απορώ για τίποτα τελικά.
Ο κόσμος, ακόμη και στη χώρα μας, συνεχίζει να τους πιστεύει!
Συνεχίζει να ακούει καλόπιστα τα κανάλια και τους γκαλοπατζήδες!
Κάθε φορά, μετά από εκλογές, βρίζει όλος ο κόσμος 2-3 μέρες τα γκάλοπ και μετά τα ξεχνάει όλα και τα ξαναπιστεύει!
Είναι απίστευτο!
Ακόμη τους πιστεύει!

Πόσες φορές ακόμη πρέπει να βγουν τα αντίθετα αποτελέσματα για να το καταλάβετε;



ΥΓ.: Αλίευσα ένα πολύ εύστοχο σχόλιο απ' το Facebook, από κάποιον άγνωστο

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Ρε τι τραβάμε...


Αποτέλεσμα εικόνας για βγενοπουλος πεθανε ζει
***
"Πέθανε ο Βγενόπουλος", διαβάσαμε όλοι.
Εντύπωση προκαλεί ότι ο μισός ελληνικός πληθυσμός αμφισβητεί ανοιχτά τη γνησιότητα της είδησης και θεωρεί ότι ο κυρ-Ανδρέας (όπως τον έλεγαν στον Παναθηναϊκό) φυγαδεύτηκε από το παρακράτος στα Barbados islands, επί συγκαλύψει των τραπεζικών σκανδάλων.
Δεν ξέρω τελικά τι ισχύει.
Ή παραείμαστε πονηροί και δε μασάμε κουτόχορτο ή παραείμαστε συνωμοσιολόγοι.
Πάντως ελάχιστες είναι οι πιθανότητες να τον προσέλαβε ως βοηθό ο Έλβις Πρίσλεϋ στην καντίνα με hot-dog που διατηρεί στον Καναδά...
Πέρα απ'την πλάκα, πάντως, είναι ανατριχιαστικό ότι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας μαθαίνουν για την ιερότερη στιγμή του Ανθρώπου, το θάνατό του, και ξεστομίζουν εκφράσεις όπως "κακό ψόφο, να σαπίσουν τα κόκκαλά του" κλπ
Δεν υπάρχει ισχυρότερο δείγμα κατάπτωσης πολιτισμού από την περιύβριση νεκρού. Και μάλιστα πριν ακόμη ταφεί καλά-καλά.
Πανάρχαιος απαράβατος κανόνας ο στοιχειώδης σεβασμός στο νεκρό.
Όποιος διαφωνεί, ας διαβάσει την Ιλιάδα και την Αντιγόνη, πριν επιχειρηματολογήσει σχετικώς...
(σ.σ. μόνο οι παίκτες του Ολυμπιακού τον σεβάστηκαν προχθές και σταμάτησαν τα γκολ στα 3, διότι, όπως παίζαμε, πηγαίναμε για να χάσουμε τουλάχιστον με 7-0 και δικαίως...)

***
Αποτέλεσμα εικόνας για κατσε καλα γερασιμε
Εχθές μαθητές σε όλες τις πόλεις της χώρας διαδήλωναν για "να μην περάσουν" εκπαιδευτικά μέτρα. Ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν ποια και γιατί. Κάθε που γίνεται μια οποιαδήποτε ρύθμιση στην παιδεία, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί ξεσηκώνονται εναντίον της. Ή μάλλον τους ξεσηκώνουν...
Το αστείο είναι ότι τη μια φορά ξεσηκώνονται ενάντια στον Α νόμο (ως αντιεκπαιδευτικό κλπ.) και μετά από 2-3 χρόνια ξεσηκώνονται ενάντια στον Β νόμο που.... καταργεί τον Α! (τον πρώην αντιεκπαιδευτικό, που ξαφνικά αναγνωρίζουν ως καλύτερο).
Η εκπαιδευτική κοινότητα είναι ό,τι πιο συντηρητικό κυκλοφορεί στην πιάτσα. Έχει αντιδράσει ενάντια σε όλες ανεξαιρέτως τις αλλαγές: ακόμη και στις... αντίθετες μεταξύ τους!
Ε δεν μπορεί ρε γαμώτο! Κάποια από τις αλλαγές θα 'τανε σωστή και θα αντιδράσαμε από συνήθεια!
Ας το παραδεχτούμε!


***
Αποτέλεσμα εικόνας για φιλης ανασχηματισμος
Ο Φίλης (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) διαμαρτυρήθηκε για την αποπομπή του, επισημαίνοντας δηκτικά πως ο πρωθυπουργός πριν 2 μήνες του είχε βάλει "άριστα 20"!
Δεν πρέπει να απορείς, εσύ τουλάχιστον αγαπητέ Φίλη.
Εφόσον συμφωνείς κι εσύ με τον Μπαλτά πως "η αριστεία είναι ρετσινιά", έπρεπε να το περιμένεις.
Τι είσαι; Βαθμοθήρας είσαι Νίκο, παιδί μου; Να απαιτούσες περιγραφική αξιολόγηση και όχι βαθμό. Όπως απαιτούν οι ρυθμίσεις σου στα σχολεία...
Ας πρόσεχες!
Και για να σε παραφράσω: "Δε θέλουμε άριστους υπουργούς- θέλουμε άριστα υπουργεία"!
Τώρα θα μπορείς ελεύθερα και χωρίς αναστολές να μας αναπτύξεις τις... προοδευτικές θέσεις σου για τη γενοκτονία των Ποντίων (που τελικά δεν είναι γενοκτονία αλλά παρεξήγηση) και να καθυβρίσεις ως φασίστα μόνο όποιον -αντίστοιχα με σένα- αμφισβητεί τη γενοκτονία των Εβραίων από τον Χίτλερ (άλλη παρεξηγησούλα από κει...)
σ.σ.: όποιος λέει συνέχεια μαλακίες, αυτά παθαίνει!


***
Αποτέλεσμα εικόνας για χιλαρι τραμπ
Σήμερα ο Αμερικανικός λαός καλείται να επιλέξει αν θέλει να πάει από μαχαίρι ή από πιστόλι.
Συγνώμη, από Χίλλαρυ ή από Τραμπ.
Κανονικά πρέπει να δείξουμε όλοι μας αλληλεγγύη στο μέσο νοήμονα Αμερικανό, ο οποίος θέλει να αυτοεξοριστεί στα Νησιά του Πάσχα, μπας και γλιτώσει από τον επερχόμενο όλεθρο που θα φέρει όποιος κερδίσει.
Μετά τη Black Monday, τώρα πάμε για την Black Tuesday.
Απόψε, τιμής ένεκεν, ας γράψουμε όλοι στο πέτο μας "je suis Americain"!
Και ας στήσουμε ένα μνημείο "τῷ ἀγνώστῳ Ἀμερικανῶ ψηφοφόρῳ"...


***
Αποτέλεσμα εικόνας για σκορδα λιαγκας
Το συγκλονιστικότερο όμως νέο, που μας καθηλώνει, είναι η είδηση που έπεσε σαν βόμβα στα θεμέλια του ιερού θεσμού της οικογένειας.
Ο Γιώργος και η Φαίη δεν είναι πια μαζί.
Δε φτάνει που χωρίστηκαν απ' την εκπομπή τους, αλλά ακόμη χειρότερα χτυπούν κι ένα διαζύγιο από πάνω.
Η πατρίδα δέχεται χτυπήματα.
Κουράγιο αδέρφια!
Θα κρατήσουμε ώσπου να πέσει και το τελευταίο οχυρό: της Ελένης και του Ματέο!
"Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται!"
Αποτέλεσμα εικόνας για πρεκας οχι



***
Αποτέλεσμα εικόνας για δημοσκοπηση 42 % νεα δημοκρατια
Αν συνεχίσουν άλλα δυο χρόνια να δημοσιεύονται δημοσκοπήσεις, ο Κυριάκος θα περάσει το ψυχολογικό φράγμα του... 101% στην πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή!
Το χειρότερο ποιο είναι;
Η μικρή πιθανότητα να λένε αλήθεια...


***
Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκια παραβιασεις
Σήμερα, των Αρχαγγέλων, γιορτάζει η πολεμική μας αεροπορία.
Για να την τιμήσουμε, θα μας σκάσει η Τουρκία καμιά 50αριά παραβιάσεις...


***
Αποτέλεσμα εικόνας για δυο ξενοι τηλεθεαση
Διαβάζω πως το Mega έχει πιθανότητες να ξαναγίνει βιώσιμο, καθώς έχει ανακάμψει σημαντικά στις τηλεθεάσεις.
Από τότε που κόπηκε ο Πρετεντέρης και ξανάρχισαν οι Δυο Ξένοι...


***
Αποτέλεσμα εικόνας για ανεκδοτο οι επενδυσεις στην ελλαδα
"Ανέκδοτο οι επενδύσεις στην Ελλάδα" δήλωσε ο Εμίρης του Κατάρ σε επιχειρηματικό συνέδριο.
"Ανέκδοτο οι Καταριανοί επενδυτές" έπρεπε να του απαντήσουν οι Έλληνες ιθύνοντες, αλλά δεν έχουν αρχίδια. Να του πουν να πάει να κάνει επενδύσεις στο Χαλέπι με τους Τζιχαντιστές που ταΐζει και να του δώσουν φωτογραφίες της Ακρόπολης και της Αρχαίας Ολυμπίας, ένα αντίγραφο του "Άξιον Εστί" και ένα δίσκο του Μίκη, μπας και γίνει άνθρωπος κι αυτός κι οι όμοιοί του.
Και να του πουν "άντε παιδάκι μου, βγάλε το σεντόνι απ' την υποανάπτυκτη κεφάλα σου -που μου κυκλοφορείς σαν φάντασμα- και μετά έλα να συζητήσουμε σοβαρά."


Ρε τι τραβάμε...

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Ουάου! Έχουμε Χάλογουιν!

Dave Rave Halloween

Δε χρειάζονται στοιχεία.
Δε χρειάζονται αποδείξεις και τεκμήρια.
Ούτε καν επιχειρήματα.
Τίποτα δε χρειάζεται για να αποδειχτεί ότι είμαστε τελειωμένοι.
Από μόνος του ο εορτασμός του Halloween στην Αθήνα αποτελεί το κορυφαίο σημάδι της πολιτιστικής μας παρακμής.
Καμπάνα της αυταπόδεικτης σήψης.
Δεν υπάρχει σωτηρία, αδέρφια!
Τόσες χιλιάδες χρόνια πήγαν στράφι σε τούτη τη γωνιά της γης.
Πεθάναμε και δε μας το είπανε...


ΥΓ.: Θα αναθεωρήσω την άποψή μου, μόνο όταν μάθω ότι στις ΗΠΑ εορτάζεται η Τσικνοπέμπτη...


ΥΓ.2: Λύση δεν υπάρχει. Επιμέρους αντιμετώπιση μπορεί να επιτευχθεί αν πάμε όλοι μαζί για μερικά  ηλεκτροσόκ, καμιά ψυχρολουσία, καμιά φάλαγγα, μερικά μπατσάκια και ενέσεις αδρεναλίνης, μπας και ξυπνήσουμε...

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Παρακολούθησα το ντιμπέιτ Χίλλαρυ-Τραμπ


Αποτέλεσμα εικόνας για χιλαρι τραμπ
Αν και δε φημίζομαι για το πολιτικό μου αισθητήριο (εφόσον για χρόνια στήριξα με όλη μου την καρδιά αυτή τη φάρα που μας κυβερνά), εντούτοις, επειδή εχθές παρακολούθησα μεγάλο μέρος του ντιμπέιτ των αμερικανικών εκλογών, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τις σκέψεις μου γι' αυτά που είδα και άκουσα, ακόμη κι αν μάλλον θα είναι αντιδημοφιλείς.
Τι είδα λοιπόν;
Είδα κατ΄ αρχάς δυο ανθρώπους οι οποίοι δε φάνταζαν υποψήφιοι πρόεδροι των ΗΠΑ, της παγκόσμιας υπερδύναμης, αλλά δυο stand-up comedians.
-Αγαπητοί, όσοι κράζετε το πολιτικό επίπεδο των Ελλήνων, ρίξτε μια ματιά σε ΗΠΑ και Αγγλία και πείτε μου μετά ποιος είναι απολίτιστος και ποιος πολιτισμένος.-
Παρακολουθώντας λοιπόν το ντιμπέιτ κατανοεί κανείς την απελπισία του σημερινού Αμερικανού που έχει να επιλέξει μεταξύ ενός ημίτρελου και γραφικού ολιγάρχη και μιας αδίστακτης προωθήτριας του πιο βρώμικου σχεδίου της σύγχρονης ιστορίας (παγκοσμιοποίηση).
Άρα δεν μπορεί να σκέφτονται με βάση το ποιος είναι ο καλύτερος, αλλά μόνο με βάση το ποιος είναι ο χειρότερος.

Είδα λοιπόν μια Χίλλαρυ ακραία ρατσίστρια-σεξίστρια που επικαλείται συνεχώς ως τεκμήριο το φύλο της: ότι είναι γυναίκα.
Με τη βοήθεια και των αμφιλεγόμενων χορηγών της, των χολιγουντιανών παρακμαστέρων και των ΜΜΕ, χρησιμοποιεί αφειδώς τον φασισμό της πολιτικής ορθότητας και στηρίζει τη μισή της προεδρική καμπάνια σε μια μαγνητοφωνημένη ιδιωτική συζήτηση του αντιπάλου της με έναν φίλο του για... γκόμενες!
Και πείτε μου εσείς: π.χ. οι άντρες, όταν μιλάτε για γκόμενες, διατηρείτε την.. πολιτική ορθότητα ή μιλάτε για κωλαράκια, βυζάκια και παρτούζες;
π.χ. οι γυναίκες, όταν μιλάτε για γκόμενους, μιλάτε "με το σεις και με το σας" ή για πουλιά, κώλους και στάσεις;
Έλεος πια με το politically correct!
Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον έτσι μιλάμε στις ιδιωτικές μας συζητήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε... σεξιστές! Φυσιολογικότατο είναι να πούμε καμιά μπούρδα να περάσει η ώρα με τους φίλους μας.
Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο χαμός;

Μα γιατί έχει επικρατήσει στις ΗΠΑ (και μισο-επικρατήσει εσχάτως κι εδώ πέρα) ο ΜΚΟ-δοτούμενος λεκτικός ολοκληρωτισμός της "πολιτικής ορθότητας" που επιβάλλει να μη μιλάμε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, να μη λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά να χρησιμοποιούμε αμφιλεγόμενους όρους στη θέση τους.

Φυσικά, όταν -πού και πού- ετίθετο κάποιο πολιτικό θέμα, η Χίλλαρυ στερούμενη επιχειρημάτων έκανε συνεχώς επίκληση στο συναίσθημα (αυτό στην πολιτική λέγεται παραπλάνηση), ενθυμούμενη σχεδόν κλαίουσα έναν αμερικάνο στρατιώτη που σκοτώθηκε στο Ιράκ. Ο Τραμπ, δηλαδή, της έλεγε ότι ήταν λάθος αυτός ο πόλεμος και η Χίλλαρυ, ελλείψει επιχειρημάτων, το 'ριχνε στη... συγκίνηση και τον κατηγορούσε ότι δείχνει... ασέβεια στον αμερικάνο στρατιώτη που σκοτώθηκε!

Αποτέλεσμα εικόνας για τραμπ γυναικες

Απ' την άλλη είδα έναν Τραμπ, εγκλωβισμένο στην αμερικανική μαλακία της υποκρισίας, να ζητά χίλιες συγνώμες και να απολογείται για μια ιδιωτική συζήτηση για... γκόμενες!
Αλλά και δημόσια να ήταν η συζήτηση, απλώς μιλάμε για γραφικότητα και αμετροέπεια (διότι προφανώς όλοι οι νοήμονες άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε ότι δημοσίως δε λέμε όσα λέμε κατ' ιδίαν με τους φίλους μας). Για μαλακία λοιπόν μπορούμε να μιλήσουμε, με βάση όσα ακούστηκαν. Αλλά όχι για ρατσισμό. Και τελοσπάντων φυσιολογικά αυτό το "ντοκουμέντο" θα ήταν ανάξιο λόγου και κατάλληλο υλικό μόνο για σατιρικές εκπομπές.
Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Ότι μιλάμε για τις αμερικανικές εκλογές, για τον επόμενο πλανητάρχη, και τόση ώρα αναλωνόμαστε σε μπούρδες για τις γκομενοδουλειές του Τραμπ και -παλαιότερα- του Μπιλ Κλίντον που επανήλθαν τώρα στο προσκήνιο ως "αντεπίθεση ηθικής".

Και πάμε τώρα στο κυριότερο ζητούμενο.
Στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Άκουσα τις απόψεις των δύο υποψηφίων για το Μεσανατολικό, τη Συρία, τη Ρωσία, τους Τζιχαντιστές κλπ.
Θα σας πω τι είπαν και πείτε μου εσείς τι προτιμάτε.
Απ' τη μια πλευρά, η Χίλλαρυ, όταν ακούσει για Συρία δε σκέφτεται Τζιχαντιστές και ριζοσπαστικό Ισλάμ, παρά μόνο ήρωες αντάρτες που πολεμούν τo ολοκληρωτικό καθεστώς του Άσαντ, συμμάχου του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Πούτιν.
Είδε παιδάκια-θύματα βομβαρδισμών του Πούτιν και του Άσαντ, αλλά δεν έχει δει τίποτα για τζιχαντιστές. Μάλλον δεν τους πρόσεξε. (Ότι αυτή είναι υποκινήτριά τους, δε θα το πω)
Ο Τραμπ απ' την άλλη είπε "δε μου άρεσε ο Καντάφι κι ο Σαντάμ, δε μου αρέσει ο Άσαντ, δε μου αρέσει ο Πούτιν αλλά περισσότερο δε μου αρέσουν οι τζιχαντιστές. Κι εφόσον ο Άσαντ χτυπάει τους τζιχαντιστές κι ο Πούτιν χτυπάει τους τζιχαντιστές, εγώ θα επιδιώξω συνεννόηση μαζί τους για να τελειώσουμε το ISIS."
(σ.σ. αυτό λέγεται και κοινή λογική)
Η Χίλλαρυ βέβαια, η προοδευτικιά, είναι κάθετη σ' αυτό. Δε θέλει συνεννόηση με Άσαντ και Πούτιν, για΄τι αυτοί δεν είναι προοδευτικοί σαν κι αυτήν. Θέλει μόνο προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των "αντικαθεστωτικών" (οι τζιχαντιστές δεν υπάρχουν στην κουβέντα)

Αποτέλεσμα εικόνας για χιλαρι σορος

Απ' αυτά, ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το ποιος είναι καλύτερος ή έστω λιγότερο επικίνδυνος για πλανητάρχης.
Η γνώμη μου είναι ότι ο Τραμπ είναι ένας υπερσυντηρητικός πολιτικός, ο οποίος θα επιδιώξει την ησυχία, λόγω της εσωστρέφειας που γενικώς χαρακτηρίζει τις συντηρητικές παρατάξεις.
Η Χίλλαρυ είναι η προσωποποίηση αυτού που λέμε "παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων". Συντονίστρια των πορτοκαλί επαναστάσεων, της αραβικής "άνοιξης", του φασιστικού τζιχαντισμού και γενικώς απολύτως υπεύθυνη για το χάος στην Ουκρανία και τη Συρία και βέβαια για το συνακόλουθο προσφυγικό ρεύμα.
Και όχι μόνο είναι υπεύθυνη γι' αυτά, αλλά είναι αμετανόητη και επιδιώκει να συνεχίσει το έργο της.
Χίλλαρυ λοιπόν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, σημαίνει τύμπανα 3ου παγκοσμίου πολέμου και ο... Θεός βοηθός!
Χίλλαρυ σημαίνει μια Μέση Ανατολή εξαφανισμένη απ' το χάρτη και χιλιάδες βάρκες προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο και την Αδριατική.
Χίλλαρυ σημαίνει εκατομμύρια άνθρωποι ξεσπιτωμένοι και ευρωπαϊκές κοινωνίες να ασφυκτιούν κάτω από ένα βάρος που αδυνατούν να σηκώσουν.
Χίλλαρυ σημαίνει ανοχή και συνενοχή -εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φυσικά- στο όνειδος της ανθρωπότητας: τους τζιχαντιστές!
Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί όλοι βλέπουν με τρόμο και απέχθεια τον Τραμπ και όχι τη Χίλλαρυ. Επειδή μας τους παρουσιάζουν έτσι τα βοθροκάναλα; (που λέει κι ο φίλος ο Πολάκης)
Τα βοθροκάναλα μυρίζουν σκατίλα μόνο για τα εσωτερικά θέματα; Παγκόσμια βοθροκάναλα δεν υπάρχουν; (αχ και να τους στείλουμε το Νίκο τον Παππά εκεί να τους κάνει τα τρία δύο... εεε τα οχτώ τέσσερα ήθελα να πω!)

Πιστεύω λοιπόν, ότι η ανθρωπότητα θα προστατευτεί με πιθανή ήττα της.
Όποιος κι αν είναι απέναντί της, καλύτερός της θα 'ναι.
Ακόμα και γάιδαρος.
Ακόμα κι ο Τραμπ.
Κι ας είναι το τίμημα για την αποτροπή του παγκόσμιου χιλλαροκίνητου τζιχαντισμού ένα... τείχος στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικό για την αποκοπή του μεταναστευτικού ρεύματος.

Αν βάλουμε στη ζυγαριά τους κινδύνους για την ανθρωπότητα (και για την Ελλάδα) από την πολιτική Χίλλαρυ και τους κινδύνους από την μείωση του μεταναστευτικού ρεύματος στο νότο των ΗΠΑ (πολιτική Τραμπ), νομίζω πως η ζυγαριά θα απαντήσει χωρίς πολλές αμφιταλαντεύσεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για μπονο τραμπ

Ελπίζω οι Αμερικανοί πολίτες να σκεφτούν σοφά. Και ανεπηρέαστα απ' τα δικά τους βοθροκάναλα της διαπλοκής. (Δεν υπάρχει μόνο Μπόμπολας αδέρφια. Υπάρχουν και οι κοσμο-Μπόμπολες)
Κι ας έχει ξαμοληθεί σύσσωμο το κατεστημένο της βιομηχανίας του θεάματος και των ΜΜΕ να στηρίξει με νύχια και με δόντια τη Χίλλαρυ.
Οι Μπόνο κι οι Μαντόνες αυτού του κόσμου ελπίζουν  στην ΜΚΟ-δοτούμενη μάσα που εξασφαλίζει το σύστημα Κλίντον (μέγας χορηγός Σόρος, πολιτική ορθότητα, "ανθρώπινα δικαιώματα, "Διεθνής Αμνηστεία" κλπ.)
Ίσως βέβαια αυτή η πανστρατιά του απαστράπτοντος λουμπεναριού να είναι ένδειξη πανικού από μέρους του συστήματος για μια ακόμη επερχόμενη ήττα του.
Διότι σ' όλες τις τελευταίες αναμετρήσεις, όπου το σύστημα πολέμησε λυσσαλέα κάτι, τελικά νικητής βγήκε το... "κάτι"! (βλ. ελληνικό δημοψήφισμα, Brexit και πολλά άλλα).

Ο Τραμπ, λοιπόν, είναι η σουρρεαλιστική απάντηση της αμερικανικής κοινής λογικής απέναντι στον ψευδοδημοκρατικό και ψευδοπροοδευτικό εκφυλιστικό και πολεμοχαρή τζιχαντισμό του συστήματος Χίλλαρυ.
Η αντίθεση Χίλλαρυ-Τραμπ είναι κάτι σαν κόντρα Σημίτη-Καμμένου. Εγώ θα επέλεγα "διπλό" πάντως...
(και αμέσως μετά κι ένα διπλό... ούζο!)

Τελοσπάντων, η Χίλλαρυ να μη βγει κι ας βγει ακόμη κι ο... Μαχόνι απ' τη Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή...!


ΥΓ.: Εντάξει, δεν ξέρω αν το σκέφτομαι σωστά το ζήτημα, εφόσον όπως είπαμε το πολιτικό μου αισθητήριο είναι για γέλια. Απόδειξη: ανέβασα Συριζαίους στην εξουσία! Τι άλλο θέλετε για να πειστείτε για του λόγου το αληθές;