Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Ο θρύλος και ο θρήνος


Αποτέλεσμα εικόνας για γλεζος κωνσταντοπουλου
Ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας ζωντανός θρύλος,
Επέλεξε να ασχολείται ενεργά με τα κοινά, σαν να μην ενδιαφέρεται τόσο να 'ναι θρύλος όσο ενδιαφέρεται να είναι ζωντανός...

Κι όμως! Παρ' όλα αυτά δεν έπαψε να είναι θρύλος.
Όχι γιατί έκανε πάντοτε τις σωστές και τις πιο δημοφιλείς πολιτικές επιλογές.
Αλλά γιατί κατάφερε μέσα σε όλη αυτήν την τεράστια πορεία να διαφυλάξει την ηθική του υπόσταση.

Κάθε του παράσημο το 'χει φυλαγμένο πάνω του, μα δεν το κραδαίνει επί δικαίων και αδίκων.
Δεν ανεμίζει τα λάβαρα του παρελθόντος του συνέχεια για να δείξει τάχα ποιος είναι (βλ. Στ. Παναγούλης, Δαμανάκη κλπ.)
Τα παράσημά του είναι μέρος του "είναι" του και γι' αυτό τα έχει αποβάλει από το "φαίνεσθαι".
Γιατί όποιος είναι πραγματικά ήρωας, δε νιώθει την ανάγκη να πουλάει ούτε ηρωισμούς ούτε νταηλίκια ούτε τσαμπουκάδες όπου σταθεί και όπου βρεθεί.

Προχθές έκανε μια μεγαλειώδη κίνηση, η οποία αξίζει να είναι δίδαγμα έντιμης και ηθικής στάσης για όλους μας.

Κατά τη διάρκεια κατάθεσης στεφάνων στο Δίστομο, παρευρίσκετο στο χώρο ο πρέσβυς της Γερμανίας, ο οποίος επρόκειτο και αυτός να καταθέσει  εκ μέρους της χώρας του στεφάνι εις μνήμην των θυμάτων.
Η παλληκαρού Ζωή Κωνσταντοπούλου (που αν ακούσει δυναμιτάκι να σκάει σε εμβέλεια 50 χιλιομέτρων, θα τρέχει με τα πόδια στους ώμους και θα φωνάζει "Φρουράαα-Φρουράαα"- όπως τότε στην ΕΡΤ που λιγάκι στριμωξίδι έγινε και φώναζε "βοήθειαααα" με τη ντουντούκα) σηκώθηκε... "ηρωικά" για να εμποδίσει τον πρέσβυ της Γερμανίας να αποδώσει τιμές στους νεκρούς του Διστόμου εις το όνομα τάχα των μη καταβληθεισών πολεμικών αποζημιώσεων.
Τότε σηκώνεται ο, μικρός το δέμας αλλά γίγας το ήθος, Μανώλης Γλέζος, παραμερίζει τη Ζωίτσα, παίρνει απ' το χέρι το Γερμανό πρέσβυ και τον οδηγεί στο σημείο κατάθεσης στεφάνων.
Κι έτσι προφυλάσσει κάτι από τον πολιτισμό μας...

Ανεβαίνοντας στο βήμα ο Γλέζος εξηγεί την πράξη του λέγοντας πως "το παιδί του εγκληματία, όσα εγκλήματα κι αν έχει κάνει ο πατέρας του και η μάνα του, δεν ευθύνεται γι' αυτά" και ισοπεδώνει την δημαγωγική και δημοκολακεύουσα πράξη της ζηλώτριας Ζωής, η οποία σαν άλλος αρχαίος δημαγωγός και λαοπλάνος "θωπεύει, χαϊδεύει, κολακεύει και εξαπατά το λαό", όπως έγραφε για τους αρχαίους ομοίους της ο Αριστοφάνης (οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω κατέστρεψαν την αθηναϊκή δημοκρατία).

Ιδού το βίντεο. Είναι διάρκειας μόλις 1:30 λεπτού. Αξίζει τον κόπο να το δείτε.



Και κάπου εκεί- με την παρέμβαση του Γλέζου- το θέατρο σκιών της πρώην προέδρου της Βουλής (τρομάρα μας!) έλαβε τέλος και εξέπεσε ως όφειλε να εκπέσει.
Ο δημόσιος αυτο-εξευτελισμός της ελπίζω να έβαλε σε σκέψεις τους εναπομείναντες υποστηρικτές αυτών των αναξίων λόγου προσώπων και των φαιδρών πρακτικών τους:

Μήπως τελικά το ψευτο-νταηλίκι (στο όνομα του "λαού", της "δημοκρατίας" και της "αξιοπρέπειας" πάντοτε) δεν είναι μια υγιής πολιτική πρακτική, αλλά μια επίφαση με στόχο την προσωπική προβολή και την με κάθε τρόπο επέλαση προς την εξουσία;
Μήπως η δίκαιη και αθώα μας αγανάκτηση μετεξελίχθηκε σε "αγανακτισμό", δηλαδή σε μια συντεταγμένα άρρωστη και επικίνδυνη πολιτική συμπεριφορά, που ομοιάζει με τις συνθήκες επικράτησης των αρχαίων τυράννων και των σύγχρονων δικτατόρων;
Μήπως δώσαμε δύναμη και λόγο σε ανθρώπους και χώρους οι οποίοι -δικαίως ,όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων- ουδέποτε είχαν σημαντικό μερίδιο σε αυτά τα αγαθά;

Σχετική εικόνα

ΥΓ.1: Ευτυχώς το τελευταίο διάστημα αυτά τα πρόσωπα και αυτές οι πρακτικές δεν έχουν κάποια -εμφανή τουλάχιστον- απήχηση στην κοινωνία, ωστόσο το μικρόβιο ακόμη ελλοχεύει στο συλλογικό υποσυνείδητο και ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκδηλώσει την παρουσία του με την εμφάνιση νέου "ιού", ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερα αποτελέσματα και από τον προηγούμενο.
Τουλάχιστον να αρχίσουμε να ξεμπερδεύουμε με μία-μία τις αρρώστιες, για να αντιμετωπίσουμε και τις υπόλοιπες που λιμνάζουν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και κάθε άλλο παρά άσχετες είναι με τον παραπάνω "ιό"- ακόμη και αυτές που (θεωρητικώς) τοποθετούνται στο άλλο άκρο.



ΥΓ.2: Η "απάντηση" της Κωνσταντοπούλου και ενός συνεργάτη της για το περιστατικό.
Τα παραθέτω χωρίς σχόλια για να κρίνετε.

«Η αντίσταση είναι πράξη και στάση ζωής.Όχι μουσειακό έκθεμα ούτε ιδιοκτησία κανενός, ούτε μονοπώλιο των ηρώων, που πρέπει να ζητήσει κανείς την άδειά τους για να διεκδικήσει την ελευθερία του και να αντιταχθεί στο δυνάστη»

«Η αντίδραση του Μανώλη Γλέζου αμφισβήτησε το δικαίωμα στους άλλους να αντιστέκονται και να διεκδικούν, αν δεν το κάνουν όπως πρέπει, όπως επιβάλλει η πολιτική ορθότητα και οι καλοί τρόποι, όπως τους θεωρεί ο ίδιος. Στον καιρό μιας νέας κατοχής, που αφορά πρωτίστως τις γενιές που καλούνται να τη ζήσουν για δεκαετίες. Και η αντίδρασή του έφτασε μέχρι του σημείου να τοποθετήσει τη σημαία επάνω στο Μνημείο των θυμάτων, αφού με το ένα χέρι οδήγησε εκεί τον Πρέσβυ της Γερμανίας και με το άλλο έσπρωξε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, όχι γιατί του έκλεινε το δρόμο»

Το σχόλιο του Δ. Καραναστάση, συνεργάτη της Ζωής Κωνσταντοπουλου:
«Ο Γλέζος άρπαξε και έβαλε με μανία τη σημαία που κατέβασε από την Ακρόπολη πίσω, πάνω στο μνήμα των νεκρών, οδηγώντας τον εκπρόσωπο του κατακτητή από το χέρι»


ΥΓ.3: Αχ, δεν μπορώ, θα σχολιάσω: Μικρόνοια, μικροψυχία, ιταμότητα, αρρώστια.
Όχι γιατί επιτέθηκαν σε έναν ήρωα, ένα σύμβολο. (είμαι εναντίον της άνευ όρων και ορίων διαρκούς υπόκλισης στα "ιερά που δεν αγγίζονται"- για μένα όλοι και όλα αγγίζονται, κρίνουν και κρίνονται).
Αλλά για το ήθος που επιδεικνύει για άλλη μια φορά ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος/παράταξη, που όποιον δεν του/της αρέσει, του κολλά τη ρετσινιά τυο "προδότη", του "γερμανοτσολιά", αυτού "που ξανανεβάζει τη σημαία του Γ Ράιχ" κλπ.
Και επειδή το έχω διαπράξει κι εγώ στο παρελθόν, αισθάνομαι ακόμη μεγαλύτερη ντροπή. Για μένα.
Τι δουλειά είχα εγώ με τούτους 'δω;

ΥΓ.4: Αξιοσημείωτη στο βίντεο είναι και η αντίδραση των παρισταμένων πολιτών.
Πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης των κοινωνιολόγων για τη μαζοποίηση.
Όταν κάνει την ευτελή της πράξη η Ζωίτσα η ντερμπεντέρισσα, από το πλήθος άρχισαν δειλά-δειλά να ακούγονται επευφημίες και χειροκροτήματα επιδοκιμασίας.
Μετά από λίγο, με την αντίθετη κίνηση του Γλέζου, το πλήθος και πάλι ξέσπασε σε χειροκροτήματα και επευφημίες- πιο έντονα αυτή τη φορά, είναι η αλήθεια.
Δε γνωρίζω αν τα ίδια άτομα επευφήμησαν και στη μία και στην άλλη ενέργεια ή αν ήταν άλλοι που χειροκρότησαν τη μία κίνηση και άλλοι την άλλη.
Πάντως, θα ήταν ενδιαφέρον κάποιος, που έχει το χρόνο και τη δυνατότητα, να προσπαθήσει να ψάξει αν οι αντιδράσεις προέρχονταν από τα ίδια άτομα ή όχι.
Για να μελετήσουμε την ψυχολογία της μάζας και την επίδραση σε αυτήν των δημαγωγών.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Καβγάδες πάνω από ανοιχτό μνήμα


Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΑΝΑΤΙΣΜΟς ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Το Διαδίκτυο μας έκανε χειρότερους ανθρώπους;
Ή μήπως απλώς ανέδειξε αυτό που πράγματι ήμασταν και απλά δε φαινόταν και τόσο;

Δεν μπορούμε να σεβαστούμε τίποτα πια.
Ούτε την αρρώστια ούτε καν το θάνατο.
Ακόμη κι ο πιο μεγάλος αντίπαλος ή εχθρός να πεθάνει, ο πολιτισμένος άνθρωπος οφείλει να δείξει σεβασμό.

Κι αν είναι και μισητός αυτός που πέθανε;
Πώς μπορούμε να τον σεβαστούμε;

Μα τότε φαίνεται ο πολιτισμός μας!
Ο Ιμπραήμ Πασάς μετά την επικράτηση επί των μανιωδώς αντιστεκομένων Ελλήνων, αντρών του Παπαφλέσσα, αναζήτησε το κεφάλι του μεγάλου του εχθρού για να το φιλήσει τιμώντας τον μεγάλο του αντίπαλο.
Κι όταν μιλάμε για τέτοιες μάχες, αντιλαμβανόμαστε ότι αναφερόμαστε σε πραγματικά πολύ μεγάλο μίσος και όχι για βλακείες του τύπου "αριστερά-δεξιά".
Μιλάμε για σφαγές και όλεθρο.
Αλλά ο θάνατος γίνεται σεβαστός από τους μεγάλους.
(τέτοιος ήταν αναμφίβολα και ο Ιμπραήμ, παρότι μας πόνεσε)

Όταν δε γίνεται σεβαστός ο θάνατος, αυτό αποτελεί κηλίδα για την ιστορία ενός ανθρώπου ή ενός λαού.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων η σκύλευση του νεκρού Έκτορα, ηγέτη του τρωικού στρατού από τον φοβερό Αχιλλέα.
Ο Έλληνας πολεμιστής, κατειλημμένος από μανία και μίσος, δε σεβάστηκε το μεγάλο του αντίπαλο και περιύβρισε το νεκρό του σώμα.
Αυτό αποτέλεσε ύβρη και επομένως αιτία για να τιμωρηθεί παραδειγματικά από τη Μοίρα (έστω, τους θεούς).

Ολόκληρο, εξάλλου, το αριστούργημα της Αντιγόνης του Σοφοκλή ουσιαστικά βασίζεται στον πανανθρώπινο και διαχρονικό ηθικό νόμο που επιβάλλει το σεβασμό στο νεκρό, ό,τι κι αν έχει κάνει αυτός. (σ.σ. ο Πολυνείκης είχε κινηθεί με στρατό εναντίον της ίδιας του της πατρίδας, της Θήβας).

Κι εμείς σήμερα, το 2017, μετά από τόσους αιώνες πολιτισμού υποτίθεται, αδυνατούμε να τηρήσουμε αυτόν τον βασικό κανόνα των ανθρώπινων κοινωνιών, που μπορούσαν να σεβαστούν ακόμη κι οι πρωτόγονοι.
Ακόμη και τα άγρια ζώα είναι προγραμματισμένα από τη φύση ώστε να σε κυνηγούν για να σε φάνε όσο είσαι ζωντανός. Αλλά, αν πεθάνεις, δε σε πειράζουν. Σε αφήνουν να σε αποκοιμίσει η Γη...

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΑΝΑΤΙΣΜΟς ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ


Προχθές πέθανε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Και πριν καλά-καλά κλείσει το μνήμα του, έχει κατακλυστεί ο -μισός- δημόσιος λόγος από αναθέματα εναντίον του (ο άλλος μισός από αγιογραφίες),
Τα αναθέματα επικαλούνται την αντίδραση στις αγιογραφίες ως κίνητρό τους, λες και δεν είναι φυσιολογικό σε ένα θάνατο να συμβαίνει αυτό.
Σε όποιου ανθρώπου την κηδεία κι αν πάει κανείς, θα ακούσει μόνο τα καλά.
Ε, τι να κάνουμε; Έτσι είναι ο άνθρωπος! Έτσι είναι το σωστό.
Εκείνη την ώρα δεν ταιριάζει να αρχίζεις να υπενθυμίζεις τι... κουμάσι υπήρξε ο αποθανών!
Δεν είναι η ώρα.
Ακόμη κι αν ειπωθεί και καμιά κουβέντα παραπάνω, ε δε χάθηκε κι ο κόσμος!
Στο πλαίσιο του οριστικού αποχαιρετισμού ενός ανθρώπου, εύλογο είναι να ακουστεί και καμιά υπερβολή ή να αποκρυφθεί καμιά αλήθεια.
Ανθρώπινα είναι αυτά.
Όλοι το έχουμε κάνει , όλοι το έχουμε δει να συμβαίνει και όλοι το έχουμε ανεχθεί σε περιστάσεις της προσωπικής μας ζωής.

Ωστόσο, στο δημόσιο λόγο μας έχουμε γίνει απάνθρωποι.
Δε σεβόμαστε τίποτα.
Ούτε τη μοναδική κορυφαία στιγμή της ανθρώπινης ζωής που το ανθρώπινο γένος δεν έχει καταφέρει να τιθασεύσει και κανονικά θα έπρεπε να γονατίζει μπροστά της: το θάνατο.

Και σε κάθε περίπτωση ο διαδικτυακός λόγος των κοινωνικών δικτύων και των ιστολογίων είναι δημόσιος λόγος και γι' αυτό χρειάζεται και λίγη παραπάνω αυτοσυγκράτηση.
Δε γράφουμε εδώ μέσα όσα μπορεί να λέμε στο σπίτι ή στην παρέα μας.
Όχι γιατί θα διαβάσει το blog ή το tweet μου η... Ντόρα και θα στενοχωρηθεί.
Αλλά γιατί όλα μαζί τα σχόλια στο διαδίκτυο (σε Facebook, Twitter, blog κλπ) δημιουργούν μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία τραυματίζει τους οικείους του εκλιπόντος (από οικογένεια μέχρι υποστηρικτές και φίλους), σε μια στιγμή που δεν είναι η κατάλληλη.
Στη ζωή μπορεί να 'μαστε άνισοι, αλλά στο θάνατο είμαστε ίσοι. Είναι ώρα αυτή για να πάρουμε την "εκδίκησή" μας;

Δε λέω ότι "ο νεκρός δεδικαίωται". Ο θάνατος δεν καθιστά σωστά τα λάθη κανενός.
Απλώς ο νεκρός έχει το "ιερό προνόμιο" να μην... κράζεται όσο ακόμη δεν έχει στεγνώσει το χώμα που τον υποδέχεται!
Τι δηλαδή να στεγνώσει;
Στην περίπτωσή που συζητάμε, το μνήμα είναι ακόμη ανοιχτό!
Και δεν μπορούμε να συγκρατηθούμε, έστω για μερικές ημέρες...;

Θεωρώ επίσης απαράδεκτη ιδιαίτερα τη -διά των φωτο-στιγμιοτύπων- γελοιοποίηση των παιδιών του αποθανόντος. Ακόμη κι αν αυτοί είναι ο Κυριάκος και η Ντόρα (που έχουμε να τους σούρουμε πάρα πολλά), αυτή τη στιγμή αξίζουν το σεβασμό μας ως άνθρωποι που μόλις προχθές έχασαν τον πατέρα τους. Είναι τραγικό να τους γελοιοποιούμε. Είναι δείγμα χαμηλής συναισθηματικής νοημοσύνης και ανωριμότητας.
Ο θάνατος είναι η μοναδική, ανεπανάληπτη και μεγαλειωδέστερη στιγμή του ανθρώπου και εμείς, ως ατελή όντα, οφείλουμε να τον σεβόμαστε και να τον αντιμετωπίζουμε με το δέον δέος.


ΥΓ.1: Δεν υποδύομαι τον τέλειο.
Κι εγώ έχω διαπράξει την καφρίλα της σφοδρής κριτικής έναντι ανθρώπου, που ακόμη δεν έχει θαφτεί καλά-καλά. Και εδώ μέσα, στο blog.
Το θέμα όμως στη ζωή είναι να διορθωνόμαστε από τα λάθη μας και -όσο και όπου μπορούμε- να γινόμαστε καλύτεροι.
Όχι καλύτεροι αριστεροί ή καλύτεροι δεξιοί.
Καλύτεροι άνθρωποι.


ΥΓ.2: Κι εκτός αυτού (που είναι το σημαντικότερο βέβαια), καλό είναι να γίνουμε και πιο ψύχραιμοι στη σκέψη μας,
Όταν αποτιμούμε πρόσωπα και καταστάσεις, να μη στεκόμαστε στο άσπρο-μαύρο ή σε αυτό που μάθαμε να πιστεύουμε.
Καλό είναι να ανοίξουμε το μυαλό μας και να αντιληφθούμε πως στον κόσμο δεν υπάρχουν οι "απόλυτα καλοί" και οι "απόλυτα κακοί".
Και οι καλύτεροι κάνουν ενίοτε λάθη και οι χειρότεροι ενίοτε πράττουν ορθά.
Δεν υπάρχει κανείς που έχει κάνει μόνο σωστά ή μόνο λάθη στη ζωή του.


Αποτέλεσμα εικόνας για κωνσταντίνος μητσοτάκης 1984

ΥΓ.3: Μια και το έφερε η κουβέντα, κατά τη γνώμη μου ο Μητσοτάκης υπήρξε ένα πρόσωπο με πολύ μεγάλη διαδρομή και με (θετικά ή αρνητικά- αναλόγως πώς τη βλέπει κανείς) αξιοπρόσεκτη δράση, η οποία όμως καλό είναι να αποτιμηθεί νηφάλια και απαλλαγμένη από τα πάθη της εποχής κατά την οποία συνέβησαν τα γεγονότα.
Σημάδεψε την πορεία της χώρας μας από το 1940 ως τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας: σχεδόν 70 χρόνια δηλαδή!
Η δράση του στην Κατοχή, ο ρόλος του στον Εμφύλιο, ο καταλυτικός του ρόλος στα γεγονότα του '65, η πολιτεία του ως αρχηγός της ΝΔ, η σύγκλισή του με ΚΚΕ/ΣΥΝ το '89, τα πεπραγμένα του ως πρωθυπουργός το '90-93, η στάση του στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, αλλά και οι δημόσιες παρεμβάσεις του έκτοτε αποτελούν στοιχεία μιας κυριολεκτικά πολυτάραχης και υπερπλήρους πολιτικής πορείας, που φυσικά δεν είναι όπως την παρουσιάζουν οι αγιογράφοι των ημερών, αλλά πιθανότατα δεν είναι και ολόκληρη "μαύρη κι άραχνη" όπως υποστηρίζουν οι πολέμιοί του.
Σίγουρα μαζί με τους βασιλείς Παύλο και Κωνσταντίνο Β', τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποτελούν τη μεταπολεμική ιστορία αυτού του τόπου και "φεύγοντας" κλείνει πολλά κεφάλαια της ιστορίας, ώστε να τα ξανανοίξουμε ψύχραιμα εμείς ως νηφάλιοι μελετητές της.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Μια ακόμη ψύχραιμη τοποθέτηση


Αποτέλεσμα εικόνας για ξενομανια
Σήμερα το πρωί καθώς χάζευα στο Facebook, έβλεπα τα νέα των διαδικτυακών μου "φίλων".
Ο ένας είχε ανεβάσει μια φωτογραφία στην οποία το βλέμμα του ήταν στραμμένο κάπου ακαθόριστα.
Η λεζάντα της φωτογραφίας έλεγε "what are you looking for?"

Παρακάτω ένας άλλος φίλος είχε ανεβάσει μια φωτογραφία από ένα γάμο στον οποίο πήγε εχθές.
Η λεζάντα έγραφε "happy wed, bro"

Μια φίλη της οποίας ο αδελφός είχε γενέθλια του έστελνε "happy birthdayyy!"

Μια άλλη φίλη, η οποία πήγε για φαγητό μετά το μπάνιο στη θάλασσα, ανέβασε μια φωτογραφία σε ένα εστιατόριο με ένα πιάτο φαγητό με υπότιτλο "after swimming"

Και τώρα καθώς γράφω λέω να σύρω τη σελίδα του facebook προς τα κάτω, να δω τι γράφουν οι άλλοι διαδικτυακοί μου φίλοι (σ.σ. σχεδόν όλοι είναι πραγματικά γνωστοί, παλιοί γνώριμοι ή φίλοι μου)

Ο πρώτος που πέτυχα: ανέβασε μια φωτογραφία με την ανατολή του ηλίου, γράφοντας από πάνω "goodmorning to all"

Να τη κι η δεύτερη που χθες πήγε σε μια κλασσικιστικού τύπου καφετέρια και ανέβασε φωτογραφία, σημειώνοντας από κάτω "vintage"

Ο τρίτος είναι μάλλον παλιομοδίτης και ξενέρωτος και ανέβασε φωτογραφία μ' έναν ηλικιωμένο συνοδεύοντάς την με ελληνική φράση: "σ' αγαπάμε θείο". Αλλά για να μην τον παρεξηγήσουν και τον περάσουν για βλάχο ή αρχαιοψεκασμένο, επέλεξε να το γράψει σε άπταιστα... greeklish: "s agapame thio". Ουφ!

Ο τέταρτος είναι επαγγελματίας μουσικός και ανέβασε φωτογραφία από τη χθεσινοβραδινή του εμφάνιση σε μουσική σκηνή, γράφοντας "με τα παιδιά στο stage" (διότι η λέξη "σκηνή" είναι πολυσύλλαβη και θα τον δυσκόλευε στην προφορά, όπως στο ανελκυστήρας> ασανσέρ)

Η άλλη διανυκτέρευσε σε μαγαζί ήσυχο και απόκεντρο. Εύλογα περιέγραψε την κατάσταση ως "chill out"

Ο άλλος διασκέδασε σε χασαποταβέρνα και αισθανόμενος την ανάγκη να αναδείξει την παραδοσιακή του πλευρά, πασπάλισε τη φωτογραφία του με το ελληνικότατο "the greek way".
Μωρέ "the greek way" πάνω απ' τη γουρουνοπούλα; Αυτό δεν το θέλει ούτε ο Θεός!

Η άλλη ανέβασε φωτογραφία από τα σχολικά της χρόνια με λεζάντα "memories".
Η λέξη "αναμνήσεις" υποθέτω της έπεφτε πολύ "μπανάλ"...


Αποτέλεσμα εικόνας για βραζω απ το θυμο μου


ΡΕ ΣΕΙΣ!!!
ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ ΡΕEE!

Στην Ελλάδα ζούμε!
Το ξέρετε;
Ελληνικά μιλάμε σ' αυτόν εδώ τον ρημαδιασμένο τόπο!

Δεν είναι κακό να μιλάμε ξένες γλώσσες- τουναντίον!
Μας πλουτίζει ιδιαίτερα το πνεύμα.

Αλλά άλλο μιλάω ξένες γλώσσες, όταν και όπου χρειάζεται και άλλο εκφράζομαι συνεχώς στα αγγλικά.
Το χειρότερο είναι ότι δε μιλάτε αγγλικά στην παρέα σας (να πεις ότι είστε κοσμοπολίτες και σας έμεινε συνήθειο), αλλά απλώς από κόμπλεξ προσέχετε οι δημόσιες αναρτήσεις σας στο facebook κλπ. να είναι γραμμένες στη γλώσσα που δε θα σας πουν παλιομοδίτες, ξεπερασμένους και αρχαιολάγνους.
Είστε αλλοτριωμένοι όλοι σας ρε!
Σας κατάπιε το θηρίο της ομογενοποίησης και δεν πήρατε χαμπάρι!

Ε μα, μου 'χετε ζαλίσει τ' αρχίδια (αυτή είναι ελληνικότατη έκφραση και κολοκοτρωναίικη) με τις φύσει κακόγουστες αυτοφωτογραφίσεις σας (selfie) και την επιδειξιομανία της υπερκατανάλωσής σας, που τη συνοδεύετε πάντα με μια φράση της αγγλικής αργκό- γιατί τα μιλάγατε και στο Μπρονξ.
Οι 9 στους 10 αποτυπώνετε την (ας πούμε) σκέψη σας στα αγγλικά!

Ήξερες και στο χωριό σου από "vintage" μωρή αχλάδω;
Ή εσύ ρε μπαγλαμά που είσαι στο "stage" στα πανηγύρια στο χωριό σου έτσι το 'λεγες;
Αμ η άλλη η βλαμμένη που δε μπορεί να γράψει "μετά το κολύμπι" και γράφει "after swimming" δεν είναι να της ρίξεις ένα κουβά παγωμένο νερό στα μούτρα να συνέλθει;

Πώς γίνατε έτσι ρε;
Τόσο εύκολο ήταν τελικά να γίνετε κιμάς;
Που μου γίνατε αγγλόφωνοι στα πίσω-πίσω, ενώ όταν πηγαίναμε σχολείο δεν μπορούσατε να ολοκληρώσετε πρόταση στα αγγλικά;
Ζώα!

Που ξαφνικά μου μάθατε να γιορτάζετε το Χάλογουιν και να βγαίνετε να ψωνίσετε τη "Black Friday".

Άντε μου στο Διάολο όλοι σας.
Για να σας το πω και στη γλώσσα που καταλαβαίνετε: fuck off!

Αποτέλεσμα εικόνας για status στα αγγλικα ελληνες



ΥΓ.: Μόλις ολοκληρώθηκε μια ακόμη ψύχραιμη τοποθέτηση από τον γκουρού της ηρεμίας Μαζεστίξ.



ΥΓ.2: Τώρα θα μου πεις: "κι εσύ βρε γελοίε που μας τα πρήζεις με την παγκοσμιοποίηση κλπ, γιατί έχεις facebook?"
Και θα σου απαντήσω "γιατί καλός μαλάκας είμαι κι εγώ..."






Ξενομανία

Μ. Σουγιούλ, Κοφινιώτης, Γούναρης

Όλες κι όλοι τώρα
έχουν πάρει φόρα
η ξενομανία τους τραβά

Τρέλα που τους δέρνει
συζητούν σαν ξένοι
αγγλικά κουτσά τραβά 

Προφορά αλλάζουν
τι κι αν δε σκαμπάζουν
ούτ’ ελληνικά καλά καλά 

Κι όποιον συναντήσεις 
είναι ν’ απορήσεις
τέτοια λόγια σου μιλούν 

Oh mille pardon, πώς είστε, καλά
Oh how do you do my dear
Κάθ’ ένας τώρα έτσι μιλά 
Oh how do you do my dear 

Κι ακούς στο δρόμο όλα τα θηλυκά
να συζητούνε ελληνοαγγλικά
Oh mile pardon, πώς είστε, καλά 
Oh how do you do my dear 

Κάνουν τις καμπόσες
λεν πως ξέρουν γλώσσες
με δυο λέξεις ξένες που μιλούν 

Λεν πως έχουν ζήσει
χρόνια στο Παρίσι
κι όλο γαλλικά πουλούν 

Άλλαξαν κι οι τρόποι
γίναμε Ευρώπη
ξένοι όλοι να φαίνονται ζητούν 

Και τους Μενιδιάτες
σαν αριστοκράτες
τους ακούς να χαιρετούν 

Oh mile pardon, πώς είστε, καλά
Oh how do you do my dear
Κάθ’ ένας τώρα έτσι μιλά 
Oh how do you do my dear 

Κι ακούς στο δρόμο όλα τα θηλυκά
να συζητούνε ελληνοαγγλικά
Oh mille pardon, πώς είστε, καλά 
Oh how do you do my dear





Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Από δυο "παγκόσμια χωριά"... χωριάτες!


Σχετική εικόνα
ΗΠΑ, Αγγλία, Ολλανδία, τώρα Γαλλία και έπεται συνέχεια...
Ο κόσμος αλλάζει και, για να καβαλήσουμε το άρμα του χρόνου, πρέπει πρώτα να το κατανοήσουμε.
Να καταρρίψουμε τα παλιά σχήματα της σκέψης μας και να επαναπροσεγγίσουμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε ενδεχομένως να είναι.
Στο θέατρο της Γαλλίας παίζεται μια σκηνή από το μέλλον όλης της Ευρώπης.

Οι πολιτικές εξελίξεις στις μεγάλες χώρες δείχνουν τις μελλοντικές εξελίξεις και στις μικρότερες, εξάλλου..
Για να αντιληφθούμε την κατάσταση, καλό είναι κατ' αρχάς να δούμε ποιο ήταν το δίλημμα, ποιο το διακύβευμα στις αμερικανικές, βρετανικές, ολλανδικές και γαλλικές εκλογές.
Σε όλες αυτές τις εκλογές το βασικό διακύβευμα σχετιζόταν με την παγκοσμιοποίηση. Κι όταν λέμε "παγκοσμιοποίηση" εννοούμε την ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, προϊόντων και υπηρεσιών ανά τον κόσμο, με παράλληλη εκχώρηση εξουσιών από τα εθνικά κράτη σε υπερεθνικούς θεσμούς.
Διχασμένες εσωτερικά αυτές οι χώρες καθώς διαμορφώθηκε ένα δίπολο που από τη μια είναι αυτοί που υποστηρίζουν τη συνέχιση του εγχειρήματος αυτού και από την άλλη αυτοί που υποστηρίζουν την επιστροφή στο εθνικό κράτος.
Σαν να λέμε ότι σ'αυτό το "παγκόσμιο χωριό" που διαμορφώνουν με τυμπανοκρουσίες οι κάθε λογής εξουσίες, έχουμε γίνει "από δυο χωριά χωριάτες", καθώς το χάσμα ολοένα και βαθαίνει ανάμεσα στους θιασώτες και στους πολεμίους της παγκοσμιοποίησης. Ή θα ολοκληρωθεί η δημιουργία αυτού του "παγκόσμιου χωριού" ή θα διαλυθεί εις τα (έθνη) εξ ων συνετέθη.
Είναι άλλο το "παγκόσμιο χωριό" που βλέπουν οι μισοί και άλλο αυτό που βλέπουν οι άλλοι μισοί. Ζούμε στον ίδιο τόπο και, όταν τον περιγράφουμε, είναι σαν να περιγράφουμε έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο-ούτε καν τόπο...

Το θέμα-πρόβλημα είναι ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο και δεν υπάρχουν μέσες λύσεις ούτε "τρίτοι δρόμοι" (το παραμύθι της "Ευρώπης των λαών" νομίζω πως πια δεν το πιστεύει ούτε τρίχρονο). Έτσι, όταν κάνεις τη μία επιλογή, παίρνεις και όλο το "πακέτο" μαζί.
Δεν μπορείς, λόγου χάρη, να επιλέξεις την παγκοσμιοποίηση για διεθνιστικούς λόγους, χωρίς όμως τα μνημόνια διαρκείας, τη συνεχή λιτότητα, την ιδιωτικοποίηση των πάντων, την απελευθέρωση των αγορών, την παντοκρατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου των αγορών, την εξουσία των υπερεθνικών διευθυντηρίων (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κλπ) στη χώρα σου.
Αν επιλέγεις παγκοσμιοποίηση, παίρνεις και ολόκληρο το πακέτο μαζί: παγκοσμιοποιημένη οικονομία, υγεία, ασφάλιση, παιδεία, μετανάστευση, εργασία και ταυτόχρονα παγκοσμιοποίηση και στον πολιτισμό με αλλαγή στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα έθιμα κλπ.

(Σύμφωνα με τον Ισμαήλ Σαρίφ, η παγκοσμιοποίηση είναι η παγκόσμια διαδικασία ομογενοποίησης τιμών, προϊόντων, απολαβών, τόκων, και κερδών.Η ανάπτυξη της παγκοσμιοποίησης έγκειται σε τρεις παράγοντες: στον ρόλο της μετανάστευσης ανθρώπων, στο διεθνές εμπόριο, και στις γρήγορες μετακινήσεις κεφαλαίων και την ολοκλήρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών., πηγή: Wikipedia)

Αποτέλεσμα εικόνας για παγκοσμιοποιηση

Όταν πάλι κάνεις την άλλη επιλογή, αυτή του εθνικού κράτους, τότε πρέπει να ξέρεις ότι μαζί με τα αγαθά που προκύπτουν από την ανάκτηση της -όποιας τελοσπάντων- εθνικής ανεξαρτησίας, θα πάρεις μαζί και όλο το πακέτο που το συνοδεύει.
Και στην περίπτωση αυτή το θέμα δεν είναι τόσο οι επιλογές όσο οι συνοδοιπόροι στο εγχείρημα αυτό, οι οποίοι είναι κατά βάση οι υποστηρικτές των κλειστών συνόρων, της πληθυσμιακής ομοιογένειας, της μονοπολιτισμικότητας, του φονταμενταλισμού, της ελεγχόμενης και αργής οικονομίας, του προστατευτισμού.
Με άλλα λόγια, αν τάσσεσαι υπέρ του εθνικού κράτους, θα πρέπει να αποδεχθείς ότι δίπλα σου, μαζί σου θα είναι και αυτοί που υποστηρίζουν την εκδίωξη των λαθρομεταναστών (ενίοτε και των νομίμων) και μια γενικότερη σκλήρυνση και αυστηροποίηση του κράτους, παράλληλα με την επιστροφή σε παραδοσιακές αξίες, αποτάσσοντας τις μοντέρνες που σχετίζονται, εκτός της πολυπολιτισμικότητας, και με την ομοφυλοφιλία, με το περιβάλλον κλπ.

(Γενέθλιο γεγονός της σύγχρονης περί έθνους ιδέας αποτελεί, κατά την επικρατούσα άποψη, η Γαλλική Επανάσταση, η οποία απετέλεσε ώριμο καρπό του Διαφωτισμού. Στη συνέχεια όχι μόνο το έθνος αλλά και αυτή ακόμα η περί έθνους συζήτηση πήρε το βάρος ιστορικού φαινομένου με διαστάσεις οικονομικές, πολιτικές, ταξικές, θρησκευτικές και άλλες. Πολλαπλασιάστηκε δηλ. η σημασία, η αξία, η βαρύτητα του έθνους, το οποίο (κατ’ αναλογία των «φυσικών δικαίων») θεωρήθηκε «φυσική» συλλογικότητα, ιδιότητα, κατάσταση. πηγή: Wikipedia)


Με όλα αυτά θέλω να πω ότι καιρός είναι να αντιληφθούμε πως δεν υπάρχει -αυτή τη στιγμή τουλάχιστον- άλλο δίπολο πλην αυτού: νεοφιλελευθερισμός εναντίον εθνικισμού.
Γι' άλλη μια φορά θα κληθούμε να επιλέξουμε μεταξύ δύο κακών, το "μη χείρον" που είναι και βέλτιστον.
Διότι έτσι είναι η ανθρώπινη ιστορία. Ελάχιστες φορές στην Ιστορία οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν το "καλό". Ακόμη και όταν την είχαν, δεν το ήξεραν εκείνη τη στιγμή, αλλά αποδείχθηκε εκ των υστέρων καλό. Σχεδόν πάντοτε η επιλογή ήταν μεταξύ δύο κακών.
Δεν είναι ψευτοδίλημμα. Είναι το δίλημμα που μας παρέχει η πραγματικότητα, η οποία είναι και η μόνη υπεύθυνη γι' αυτήν τη δουλειά: αυτή βάζει τα διλήμματα και όχι οι επιθυμίες μας, η ιδεολογία μας κλπ.
Όταν είσαι στο "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα", σ' αρέσει-δε σ' αρέσει, θα πας ή με τον γκρεμό η΄με το ρέμα και όπου βγει.
Το ερώτημα δηλαδή (τουλάχιστον στις ευρωπαϊκές χώρες) θα είναι "περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη", με την κάθε επιλογή να σέρνει μαζί της τα προαναφερθέντα συμπαρομαρτούντα.
Τα παραδοσιακά δίπολα (χριστιανοδημοκρατία-σοσιαλδημοκρατία) καταρρέουν και μαζί τους και τα παραδοσιακά κόμματα και σχήματα "αριστεράς-δεξιάς". Είναι απλώς εκτός θέματος στον σημερινό κόσμο.
Όλα κινούνται γύρω απ' το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης. Υπέρ ή κατά. Με ό,τι συνεπάγεται το καθένα, φυσικά...
Φυσικά δεν είμαστε Γάλλοι πολίτες, ώστε να χρειάζεται να αποφασίσουμε αυτήν την Κυριακή, αλλά κάποια Κυριακή -που δεν προβλέπεται να αργεί πολύ- θα χρειαστεί.

Έτσι θα γίνει κι εδώ σύντομα, λοιπόν.
Την επόμενη περίοδο το δίλημμα θα είναι μεταξύ ενός δικού μας Μακρόν και μιας δικής μας Λεπέν.
Μεταξύ ενός θιασώτη του διεθνιστικού νεοφιλελευθερισμού και ενός εκπροσώπου του προστατευτικού εθνισμού.

Αποτέλεσμα εικόνας για ευρωπαικη ενωση χαρτης


Το διακύβευμα είναι τα σύνορα.
Εκεί παίζεται το "παιχνίδι".
(και ο Μελανσόν το κατάλαβε και πήρε τόσο μεγάλα ποσοστά εν πολλοίς εξαιτίας της ρητορικής του υπέρ των κλειστών συνόρων)
Ή θα είναι ανοιχτά για τους μετανάστες, άρα και για τις αγορές και τις πολυεθνικές και τα διευθυντήρια.
Ή θα είναι κλειστά για τις αγορές, τις πολυεθνικές και τα διευθυντήρια, άρα και για τους μετανάστες.
Τα σύνορα δεν ανοιγοκλείνουν κατά το δοκούν και το συμφέρον.

Είπαμε: μεταξύ δύο κακών, το μη χείρον βέλτιστον.
Ο καθένας κρίνει με βάση τις ιδέες, τις ανάγκες, τις προσλαμβάνουσες, τα οράματά του, τα συμφέροντά του, τους φόβους και τις ελπίδες του, ποιο είναι το "χείρον" και ποιο το "μη χείρον".

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κόσμος οδεύει απ' το κακό στο χείρον...
Και μη χείρον!


Αποτέλεσμα εικόνας για μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Ο Καραϊσκάκης και ο σεξισμός

-Το κείμενο περιέχει μερικές "κακές λέξεις". Όποιος προσβάλλεται, ας μη διαβάσει παρακάτω.

Σχετική εικόναΑποτέλεσμα εικόνας για σεξισμος φουστανελα

Βάζω την τηλεόραση χθες και βλέπω στις ειδήσεις δηλώσεις των επισήμων μετά τη μαθητική παρέλαση της Αθήνας.
Μετά την παρέλαση προς τιμήν της επανάστασης του 1821, να υπενθυμίσω εδώ, όπου οι "φουστανελάδες" Έλληνες ξαπόστειλαν τους Τούρκους κατακτητές.
Ακούω πρώτα τις δηλώσεις του υπουργού παιδείας κ. Γαβρόγλου, ο οποίος είπε ότι αυτή τη μέρα η σκέψη του δεν πάει τόσο στους ήρωες της Επανάστασης, αλλά στις αφανείς γυναίκες και άνδρες...
Και την ώρα εκείνη λέω: "τι λέει ο μαλάκας; μα αν αυτή τη μέρα δεν πάει το μυαλό μας στους ήρωες της επανάστασης, ποια μέρα θα πάει;"
Αλλά λέω, εντάξει μωρέ. Ίσως να 'μαι κι εγώ λίγο υπερβολικός και καχύποπτος με το εθνικό φρόνημα μερικών αριστερούληδων.

Και πριν προφτάσω να ολοκληρώσω τη σκέψη μου, να' σου και ο δεύτερος επίσημος που κάνει δηλώσεις. Ο Καμίνης. Ο οποίος... τι δήλωσε ο αθεόφοβος;;;
Ότι την 25η Μαρτίου δε γιορτάζουμε μόνο την εθνική μας επέτειο αλλά και τα 60 χρόνια από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οπότε το μήνυμά του ήταν να πιστέψουν οι νέοι στην... Ευρώπη!
Δηλαδή οι δύο βασικοί επίσημοι της παρέλασης για την εθνική επέτειο, μέσες-άκρες είπαν ότι το μήνυμα της 25ης Μαρτίου δεν είναι η ίδια η Επανάσταση, αλλά οτιδήποτε άλλο!
Ο ένας θυμήθηκε ίσως τις νοικοκυρές και τους... μάγειρες του 1821 (διότι ο Καραϊσκάκης κι ο Ανδρούτσος μάλλον του πέφτουν... "τρε μπανάλ"), ενώ ο άλλος πραγματικά "μπέρδεψε τις βούρτσες με τις πούτσες", όπως λέει κι ο λαός, μπερδεύοντας το σπαθί του Κολοκοτρώνη με το λάπτοπ του Γιούνκερ...

Βρε μπαγλαμάδες, επίσημοι του κώλου, τόσο πολύ ντρέπεστε για τον Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα;
Τόσο πολύ ντρέπεστε για τη φουστανέλα που μας ελευθέρωσε;
Ε τι να κάνουμε;
Δυστυχώς ο Καραϊσκάκης δεν ήταν της... "πολιτικής ορθότητος" και στον Μαχμούτ Πασά απάντησε "ρώτησα τον μπούτσον μου και μ' αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω".

Αποτέλεσμα εικόνας για τσολιας 1821

Φυσικά οι Γαβρογλέοι, Καμίνηδες, Φίληδες και λοιπά σιχάματα αυτά τα βρίσκουν πολύ ρατσιστικά, εθνικιστικά, σεξιστικά και οι Καραϊσκάκηδες τους φαίνονται αναντίστοιχοι προς το φιλελέδικο ιδεολόγημα της κρυπτο-φασίζουσας πολιτικής ορθότητος.

Γι' αυτό ντρέπονται για τη μεγάλη στιγμή της παλιγγενεσίας του έθνους μας, αφού αν ήταν οι ίδιοι πιθανότατα θα ήταν γιουσουφάκια του Ιμπραήμ, ο οποίος ως γαλλοτραφής και σκακιστής θα ταίριαζε περισσότερο στα γούστα τους.
Εξάλλου αυτοί είναι και φανατικοί Κεμαλιστές. Υμνητές του μεγαλύτερου σφαγέα των Ελλήνων και αυτουργού της μεγαλύτερης εθνικής καταστροφής στη μακραίωνη ελληνική ιστορία.
Έτσι, ημέρες σαν κι αυτή, που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν κάποια δήλωση, δεν τους βγαίνει καν μια υποκριτική δήλωση για το μεγάλο Αγώνα και λένε οτιδήποτε άσχετο προκειμένου να αποφύγουν να κάνουν κάποια δήλωση υπερηφάνειας ή θαυμασμού για τους μεγάλους κι αιώνιους ήρωες του ελληνικού έθνους.

Η δυστυχία της Ελλάδας είναι ότι όταν αποφάσισε να διώξει τους κλέφτες απ' την εξουσία, τους αντικατέστησε με αυτούς που ντρέπονται για το έθνος στο οποίο υποτίθεται ότι ανήκουν.
Ντρέπονται για τη φουστανέλα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο -θρυλικός πλέον- "βάστα Γερούν", πρώην Ποταμίσιος και νυν Κυριακίσιος, στο θρυλικό του τουίτ που όλοι αγαπήσαμε (μνημείο εθελοδουλίας), είχε αναφερθεί υποτιμητικά στην ελληνική παράδοση, στο όνομα της φουστανέλας.

ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΣ 1

Καλώς ή κακώς έτσι συνηθίζεται:
Οι αρνητές της φουστανέλας είναι λάτρεις της.... μπουκλίτσας!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Α και τώρα που είπα για μπούκλες και λοιπά κομμωτικά.
Με αφορμή τις χυδαίες δηλώσεις του Ντάισελμπλουμ περί Νοτίων που τρώνε τα λεφτά των Βορείων στις πουτάνες (κάτι θα ξέρει από τη "χώρα του μπάφου και της βίτρίνας" βέβαια ο ίδιος), η πρώην υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου (αυτή με το απίθανο μαλλί, ντε!) δημοσίευσε στο ίντερνετ ένα κείμενο επιθετικό προς εκείνον, υπογράφοντας μάλιστα (σε μεταφορικό φυσικά τόνο και εν πλήρει ειρωνεία) ως "πουτάνα του Νότου".
Και καλά έκανε, αν θέλετε τη γνώμη μου.

Προφανώς όμως το ύφος, η φρασεολογία και η μεταφορικότητα του κειμένου της είναι προφανές πως θα έδιναν το δικαίωμα και στην όποια πλακίτσα- καλόγουστη ή κακόγουστη.
Ένας αρχι-οννεδίτης σχολίασε (έχοντας προφανώς στο νου του το απίθανο μη-χτένισμα της υπουργού) πως "δεν μοιάζει για πουτάνα αλλά για τσατσά".

Προσβλητικό και κάφρικο το σχόλιο;
Προφανώς ναι.
Στο δημόσιο λόγο, τουλάχιστον, οφείλουμε να αυτολογοκρινόμαστε λιγάκι και μερικά πιο... πικάντικα αστειάκια μας να τα κρατάμε για την παρέα μας.
Χυδαίο; Ναι, είναι. Απρεπές; Ναι, είναι.
Αλλά ρατσισμός ή σεξισμός δεν είναι ρε παιδιά!
Κατήγγειλε το περιστατικό, λοιπόν, για σεξισμό η εν λόγω και φυσικά ανταποκρίθηκε άμεσα ο Κυριάκος, ο οποίος τον καρατόμησε για.... σεξισμό!

Αποτέλεσμα εικόνας για σια αναγνωστοπουλου πουτανα νοτος νταισελμπλουμ
Αποτέλεσμα εικόνας για οννεδ σια τσατσα
Αποτέλεσμα εικόνας για οννεδ σια τσατσα
Αποτέλεσμα εικόνας για οννεδ σια τσατσα

Καθήστε βρε παιδιά, γιατί θα ξεχάσουμε και το νόημα των λέξεων!
Σεξισμός σημαίνει αξιολογική κρίση έναντι αλλοφύλου, η οποία μαρτυρά την πεποίθηση για την ανωτερότητα του ενός φύλου έναντι του άλλου.
Το υποτιμητικό σχόλιο για το χτένισμα κάποιου προφανώς δεν εντάσσεται σε κανενός είδους ρατσισμό ή υποτίμηση του φύλου.
Και άντρας να ήταν με τέτοιο μαλλί, και πάλι παρόμοια σχόλια θα άκουγε.
(όπως ο Γερούν για τις μπουκλίτσες του...)
Δε λέω ότι συμφωνώ με το ύφος του οννεδίτη.
Δεν εκτιμώ καθόλου τέτοιου είδους πολιτικό λόγο. Το θεωρώ ένδειξη ένδειας επιχειρημάτων.
Λέω, όμως, ότι δεν είναι ρατσισμός ή σεξισμός.

Έχουμε φτάσει σε ένα πολύ επικίνδυνο σημείο (όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμος:
Όποιος τολμήσει να κακοχαρακτηρίσει γυναίκα, βρίσκεται αντιμέτωπος με την κατηγορία περί σεξισμού.

Όπως στην αρχαία Αθήνα, όποιο δημόσιο πρόσωπο ενοχλούσε για κάποιο λόγο κάποιους άλλους, τον έβγαζαν απ'΄τη μέση με τη φλου κατηγορία περί "ασέβειας". Και μετά άντε να ξεμπλέξει ο άλλος...
Σήμερα έχουμε τον ρατσισμό, ο οποίος αποδίδεται ως κατηγορία σε οποιονδήποτε πάρα πολύ εύκολα και χωρίς καμία φειδώ, ενάντια σε κάθε λογική και σε κάθε ορισμό της έννοιας "Ρατσισμός".
Είναι πολύ επικίνδυνος αυτός ο λεκτικός ολοκληρωτισμός που λέγεται "πολιτική ορθότητα" και είναι ένας από τους πολύ βασικούς λόγους που αναδεικνύουν στην εξουσία τους "Τραμπ" και τις "Λεπέν" αυτού του κόσμου.

Αποτέλεσμα εικόνας για παγκαλος πατατακιαΑποτέλεσμα εικόνας για βενιζέλος ευαγγελος χοντρος

Όποιος θεωρεί πως το υποτιμητικό σχόλιο για τα μαλλιά της υπουργού είναι ρατσισμός, τότε να παραδεχτεί πως και ο ίδιος είναι ρατσιστής, αφού σίγουρα όλοι σας έχετε βρίσει κάποια στιγμή τον Πάγκαλο ή τον Βενιζέλο, χρησιμοποιώντας φρασεολογία που συμπεριελάμβανε και το πάχος των προαναφερθέντων.
(υπάρχουν και πολλά άλλα παραδείγματα που οι "αντισεξιστές" και "αντιρατσιστές" έχουν ξεσκίσει με σεξιστικά και ρατσιστικά -με βάση τη λογική τους- σχόλια όποιον δε γουστάρουν, αλλά εκεί δεν τους καταγγέλλει κανείς, καθώς οι κρινόμενοι είναι... οι ίδιοι οι κριτές!
σ.σ.: οι ίδιοι που καταδικάζουν τάχα το ρατσισμό, κάνουν συνεχώς υποτιμητικά σχόλια π.χ. για την Έλλη Παπαγγελή που είναι στέλεχος της ΝΔ και κάνει "προκλητικές" φωτογραφίσεις, για την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ του ΠΑΣΟΚ επειδή κάποτε σε κάποια ταινία έδειξε τα βυζιά της, για τον Άδωνι με την τσιριχτή φωνή και τον αποκαλούν υποτιμητικά "¨τηλε-βιβλιοπώλη", για τον Ψαριανό και τον Κουβέλη επειδή το τσούζουν λιγάκι παραπάνω κ.ο.κ.)
Πάνω-κάτω, όλοι τα 'χουμε πει αυτά και άλλα παρόμοια. Και πρώτοι απ' όλους οι "αντιρατσιστές".
Άρα: είμαστε όλοι... "ρατσιστές"!
Και αρκεί να ενοχλήσουμε κάποιον, για να μας "ξεσκεπάσει" δημοσίως, σε συνεργασία με τα φίλια σε αυτόν μέσα δικτύωσης και ενημέρωσης, τα οποία θα μας περιποιηθούν δεόντως, διαπομπεύοντάς μας πασαλειμμένους με πίσσα και πούπουλα στη μιντιακή μαγική πόλη.

Α και τώρα που είπα "μαγική πόλις". Και τον κομμουνιστή, αγωνιστή και πατριώτη Κούνδουρο είχαν διασύρει ως ρατσιστή, όταν, μετά από βίαιη επίθεση που δέχτηκε σε δρόμο της Αθήνας, εξέφρασε την αγανάκτησή του για την κατάσταση με τους μετανάστες και την εγκληματικότητα.
"Είμαστε όλοι ένοχοι, κι εγώ κι εσύ κι η γάτα μου μαζί", όπως θα τραγουδούσαν κι οι Κατσιμιχαίοι,..

Όλα είναι ρατσισμός.
Εκτός απ' τις ΜΚΟ.
Γιατί εκεί είναι το χρήμα...


ΥΓ.: Με τέτοια μυαλά, "Καραϊσκάκηδες" και "Κολοκοτρώνηδες" δεν ξαναβγαίνουν.
Βγαίνουν μόνο Γαβρόγληδες και Καμίνηδες.
Κι οι μόνοι μαχητές που θα βγάζουμε θα 'ναι οι... "μαχητές" του Survivor που θα αγωνίζονται όχι πια για την πατρίδα και την ελευθερία, αλλά για μια τυρόπιτα...

Αποτέλεσμα εικόνας για μαχητες survivor

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Στην άσφαλτο κουρσάροι...


Αποτέλεσμα εικόνας για τροχαια δυστυχηματα σημερα
Αν και αυτά που θα πω τα σκέφτομαι από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό, ωστόσο περίμενα να κοπάσει ο θόρυβος και να κλείσουν τουλάχιστον τα μνήματα, ώσπου να πω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη.
Μιλώ για το γνωστό τραγικό δυστύχημα στην εθνική οδό που σκοτώθηκαν άδικα τέσσερις άνθρωποι.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ήθελα κάτι σχετικό να γράψω μέρες πριν συμβεί, με αφορμή κάτι προσωπικό, αλλά με πρόλαβε το συμβάν αυτό και προφανώς προσαρμόζονται και τα λόγια σ’ αυτό που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συγκλόνισε όλη την Ελλάδα.

Επειδή είδαμε στην τηλεόραση τη στιγμή του ατυχήματος, νιώσαμε οι περισσότεροι κοινωνοί του και αυτό το γεγονός πολλαπλασίασε το ενδιαφέρον, τη συγκίνηση αλλά και τις αντιδράσεις.
Ωστόσο αυτό που παρατηρήθηκε έντονα ήταν πως ξέσπασε ένας διαδικτυακός πόλεμος γύρω απ’το θέμα, με κύριους πρωταγωνιστές αυτούς που έδωσαν... ταξικό(!) πρόσημο στο δυστύχημα. Και αυτό είναι άλλη μια μεγάλη απόδειξη αφενός της αρρώστιας που κουβαλά η κοινωνία μας και αφετέρου του κακού που έχουν κάνει στην ψυχή μας τα κοινωνικά δίκτυα που μας ανέδειξαν όλους εισαγγελείς και τινί τρόπω διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Ένα βασικό πρόβλημα που έχει η ανάλυσή μας για τα πράγματα είναι ότι έχουμε αναπτύξει χαρακτηριστικά ανακλαστικών αντιδράσεων, εν πολλοίς υπαγορευμένων από τους πρωταγωνιστές του δημοσίου λόγου (δημοσιογράφους και δημοσιολόγους) και δεν αξιοποιούμε ψύχραιμα την προσωπική μας εμπειρία για να εξάγουμε συμπεράσματα.
Πιστεύω ότι η προσωπική μας εμπειρία εύλογα θα μας οδηγούσε στην εντύπωση πως τα περισσότερα τροχαία δυστυχήματα στη χώρα μας δεν προκαλούνται από αυτοκίνητα πολυτελείας, όπως Porsche, Jaguar, Ferrari, Cayenne κλπ., ώστε να προσδώσουμε στο φαινόμενο ταξικά χαρακτηριστικά.
Ούτε στην πλειονότητα των ατυχημάτων εμπλέκονται «κωλόπαιδα», γόνοι πλουσίων οικογενειών, που «αισθάνονται παντοδύναμα και εκτός νόμου».
Νομίζω ότι επιστρατεύοντας την προσωπική μας εμπειρία, θα διαπιστώναμε ότι η πλειονότητα των επικίνδυνων οδηγών αλλά και αυτών που προκαλούν δυστυχήματα είναι «παιδιά του λαού» και οδηγούν «αυτοκίνητα του λαού».
Επειδή κινούμαι στην εθνική οδό καθημερινά (αλλά και βάσει της εμπειρίας απ' όλα αυτά τα χρόνια που οδηγώ), βλέπω συνεχώς Peugeot rallye & 206, Citroen Saxo, Fiat Punto, δικάμπινες Navarra, BMW εικοσαετίας και τέτοιου είδους αυτοκίνητα να κάνουν μαλακίες στο δρόμο.

Σχετική εικόνα
Αν δεις στο δρόμο σου αυτό το αυτοκίνητο (και με σκύλο στην καρότσα), ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις διακριτικά στην άκρη και καλού-κακού το σταυρό σου, για να μη σε βρει κάνα κακό...

Προφανώς τις μαλακίες δεν τις κάνουν τα αυτοκίνητα, αλλά οι οδηγοί τους. Ωστόσο η μάρκα είναι μάρτυρας και της ταξικής προέλευσης των οδηγών.
Ας σκεφθεί ο καθένας μας πόσες φορές στο δρόμο μας έχουμε πει το... Πάτερ Ημών (αν και άθεοι) για οδηγούς τέτοιων αυτοκινήτων και πόσες για οδηγούς Πόρσε και Τζάγκουαρ και μετά ας αναλογιστούμε το ταξικό πρόσημο των δυστυχημάτων.
Το οποίο –όχι μόνο δεν γέρνει προς την πλευρά των πλουσίων, αλλά αν το αναλύσουμε κοινωνιολογικά θα δούμε ότι- μάλλον γέρνει προς την πλευρά των φτωχότερων τάξεων. Τα 20χρονα απ’ τα δυτικά προάστια παίρνουν κυρίως τα «κωλοφτιαγμένα» και κάνουν σεριφιλίκια στο δρόμο, όπως και τα 16χρονα παιδιά των αγροτών και των βοσκών παίρνουν τα αγροτικά του μπαμπά και τα... σανιδώνουν. Όχι τόσο τα πλούσια.
Όχι βέβαια γιατί είναι καλύτερα παιδιά, με περισσότερο σεβασμό στο συνάνθρωπο.
Αλλά γιατί, κατά τη γνώμη μου, κοστολογούν πολύ περισσότερο τη ζωή τους απ’ ό,τι τα άλλα και γι‘ αυτό είναι κατά κανόνα πιο αμυντικά στην οδήγησή τους.

Και γενικώς νομίζω πως η κεντρική αιτία του προβλήματος είναι αυτή: το πόσο κοστολογούμε τη ζωή μας. Το αν έχουμε αναλογιστεί την αξία της ζωής, το κόστος της απώλειάς της.
Σε γενικές γραμμές πολύς κόσμος κάνει πλάκα με τη ζωή του και έτσι τη χάνει «για πλάκα».
Μετά όμως δεν έχει καθόλου «πλάκα» για τα σπίτια που ουσιαστικά κλείνουν. Και τα δικά τους, αλλά και των άλλων που παίρνουν στο λαιμό τους.
Προχθές δε χάθηκαν δυο γόνοι της πλουτοκρατίας και δυο του λαού.
Προχθές χάθηκαν τέσσερις νέοι άνθρωποι. Κλείσαν τρία σπίτια.

Με αφορμή αυτά βέβαια ξέσπασε και η κουβέντα γύρω απ’ την πρόληψη των τροχαίων δυστυχημάτων.
Οι δημοσιολόγοι λένε πάντοτε τα ίδια: μάθημα οδηγικής συμπεριφοράς στα σχολεία και περαιτέρω αυστηροποίηση των προστίμων.
Ως προς το πρώτο, αμφιβάλλω για τη χρησιμότητά του και την αποτελεσματικότητά του, καθώς το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη οδηγικών ικανοτήτων και γνώσεων, αλλά η έλλειψη αξιών γενικότερα. Των αξιών του σεβασμού στους άλλους, του αυτοσεβασμού, της αξιοπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού σε κανόνες και νόμους και πολλών άλλων αξιών που δεν άπτονται μόνο του τιμονιού στο δρόμο, αλλά του «τιμονιού» στη ζωή. Δε φαίνεται λογικό κάποιος να μην έχει αξίες γενικώς στη ζωή του και να τις αποκτά ξαφνικά βάζοντας μπρος το αυτοκίνητο ή τη μηχανή του. Και για τις αξίες έχουμε πει σε προηγούμενα κείμενα πώς καλλιεργούνται στο σχολείο και θα ξαναπούμε και στα επόμενα. Πάντως δεν καλλιεργούνται ούτε με κομπιούτερ ούτε με καρτ.

Αποτέλεσμα εικόνας για κριση αξιων
Δε φταίει η έλλειψη οδηγικών αξιών, αλλά η έλλειψη αξιών γενικώς...

Πάμε στο άλλο αίτημα τώρα, το οποίο είναι και αυτό στο οποίο ήθελα με σαρκασμό να αναφερθώ λίγες μέρες πριν συμβεί το περιβόητο δυστύχημα, το οποίο με αναγκάζει όμως να γράφω σήμερα με τελείως άλλο ύφος.
«Αύξηση των προστίμων» λένε οι δημοσιολόγοι.
«Μαλακίες», λέω εγώ.

Και καταθέτω την πρόσφατη προσωπική μου εμπειρία που με έβγαλε απ’ τα ρούχα μου.
Η εθνική οδός στην οποία κινούμαι καθημερινά είναι «σκοτώστρα». Κακός δρόμος, με ελλιπέστατο φωτισμό, με κακές στροφές και κυρίως με πολύ κακούς οδηγούς.
Ωστόσο έχει και κάτι ακόμα αυτός ο δρόμος: τελείως παράλογα όρια ταχύτητας για εθνική οδό. Δηλαδή  σε ευθείες με πολλή ορατότητα και άπλα έχει όρια ταχύτητας τα 50 και τα 60 χιλιόμετρα! Ναι, σε εθνική οδό!

Και πείτε μου εσείς: υπάρχει περίπτωση να μην «παρανομήσεις»; Υπάρχει περίπτωση να μην υπερβείς τα όρια ταχύτητας; Η απάντηση είναι προφανής.
Η ίδια η πραγματικότητα απαντά, εφόσον η συνήθης και φυσιολογική κίνηση των αυτοκινήτων στο δρόμο αυτό είναι γύρω στα 90 χιλιόμετρα την ώρα (+-10).
Μου ήρθε μια κλήση λοιπόν προ ημερών, με αφαίρεση διπλώματος για 3 μήνες και με πρόστιμο 350(!) ευρώ, επειδή σε αυτόν τον δρόμο οι κάμερες με συνέλαβαν να τρέχω με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των... 88 (!) χιλιομέτρων την ώρα!
Αφού το όριο είναι 50-60 χιλιόμετρα, προφανώς εγώ κρίθηκα ως... δολοφόνος των δρόμων και τιμωρήθηκα αναλόγως!
Μια παράλογη και εξοντωτική ποινή.

Οι παράλογες και εξοντωτικές ποινές αποτελούν συνυπαίτιο των τροχαίων ατυχημάτων, κατά τη γνώμη μου, εφόσον καθιστούν "παρανόμους" τους πάντες, αθωώνοντας έτσι αυτούς που πραγματικά κυκλοφορούν σαν δολοφόνοι.
Αυτούς που τρέχουν με 150, που κάνουν προσπέραση πάνω στη στροφή, που κάνουν σφήνες, που περνούν το κόκκινο φανάρι, που παραβιάζουν το στοπ, που κάνουν επικίνδυνες αναστροφές, που οδηγούν πιωμένοι και κάνουν "οχτάρια" με το αυτοκίνητο.
Αν είσαι παράνομος οδηγώντας λογικά (σε ευθεία, μη κατοικημένη), τότε δεν αποθαρρύνεται καθόλου ο επίδοξος δολοφόνος να παρανομήσει περισσότερο.
Αφού είτε με 90 πάει είτε με 140, πάνω-κάτω το ίδιο θα πάθει, τότε δεν έχει λόγο να φοβηθεί τα πρόστιμα. (άσε που παρακαλώντας, θα "ψήσει" τον τροχονόμο να του μειώσει το παράπτωμα και άρα και το πρόστιμο).
Όταν τα όρια ταχύτητας στο μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου είναι ηλίθια, τότε δε γίνονται σεβαστά από κανέναν προφανώς (διότι, αν τα σεβαστείς, θα είσαι ένας δημόσιος κίνδυνος), με αποτέλεσμα να μη γίνονται σεβαστά ούτε τα όρια ταχύτητας που είναι λογικά και απαραίτητα για την ασφάλεια όλων.
Τα παράλογα όρια λοιπόν σε συνδυασμό με τις ποινές που καθίστανται παράλογες (λόγω παράλογων ορίων) είναι συνυπέυθυνα για την κατάσταση.

Αποτέλεσμα εικόνας για παραλογα ορια ταχυτητας
Προφανώς εδώ το όριο ταχύτητας έχει υπόψη του το αυτοκίνητο των Flinstones. ή αλλιώς, σου λέει "κατέβα και παρ' το με τα πόδια"...

Αφενός βασίζονται σε τελείως λανθασμένα και παράλογα όρια ταχυτήτων και αφετέρου παραβαίνουν την αρχή της αναλογικότητας των ποινών.
Δεν είναι δυνατόν μια μικρή παράβαση ενός (επαναλαμβάνω τελείως παράλογου) ορίου ταχύτητας και μάλιστα της τάξης των 88 χιλιομέτρων σε εθνική οδό, να ισοδυναμεί με τέτοιου μεγέθους οικονομική εξόντωση διά της υφαρπαγής μισού μισθού και της στέρησης της δυνατότητας μετακίνησης για 3 μήνες. Δηλαδή αν έβγαινα στο δρόμο με καμιά καραμπίνα ή αν πουλούσα ναρκωτικά τι θα μου έκαναν; Ανασκολοπισμό;
Και τι θα φοβηθεί ο μπουρτζόβλαχος που καβάλησε τέσσερις ρόδες, βγήκε στην εθνική και όποιον πάρει ο χάρος; Τι θα φοβηθεί εφόσον, ακόμη κι αν πήγαινε κανονικά, θα ήταν και πάλι παράνομος;
Είναι που είναι δηλαδή αξιακά ακαλλιέργητος, τον βοηθά και η πολιτεία, με την απαξίωση της έννοιας των ορίων, να τρέξει με όση ταχύτητα νομίζει ότι χρειάζεται για να πουλήσει μαγκιά στους φίλους του και για να εντυπωσιάσει -τάχα μου- καμιά γκόμενα.

Για τον παραλογισμό και την ανευθυνότητα των ορίων ταχύτητας, δείτε και αυτό το ενδιαφέρον πείραμα κάποιων που επιχείρησαν να οδηγήσουν σεβόμενοι κατά γράμμα τα όρια ταχύτητας, με αποτέλεσμα προφανώς να αποτελέσουν δημόσιο κίνδυνο. Σύμφωνα με την μαρτυρία τους "Εφόσον πλέον λειτουργούν οι κάμερες στην εθνική οδό κινηθήκαμε απολύτως νόμιμα και με τις οδηγίες του ΚΟΚ. Δηλαδή δεν υπερβαίναμε τα όρια ταχύτητας αλλά δεν πατούσαμε και στην βοηθητική λωρίδα στη δεξιά πλευρά του δρόμου, στην οποία επιτρέπεται να πατήσεις μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και να σταματήσεις. Αποτέλεσμα ? Να διανύσουμε 64 χλμ σε 75′, να δημιουργηθεί σε πολλά σημεία μποτιλιάρισμα και εκνευρισμός από τους διερχόμενους οδηγούς, σε βαθμό που να αισθανόμαστε ότι κινδυνεύουμε που οδηγούμε νόμιμα. Διορθώστε τα όρια ταχύτητας !" Αξίζει τον κόπο. Δείτε το εδώ)

Και τελοσπάντων, αν δεχτούμε αυτό που λένε μερικοί, πως δηλαδή τα πλουσιόπαιδα κάνουν μαλακίες στο δρόμο, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι τα πρόστιμα αυτά (και η ενδεχόμενη αύξησή τους) δε λύνει το πρόβλημα, καθώς για τον πλούσιο δεν αποτελεί πρόβλημα ούτε το πρόστιμο των 350 ευρώ για υπέρβαση ορίου ταχύτητας ούτε τα 700 ευρώ για κόκκινο ούτε τίποτα απ’ αυτά. Τον πλούσιο δεν τον αγγίζουν τα πρόστιμα. Ο πολύς ο κόσμος πλήττεται απ’ αυτά. Και αν επλήττετο για την πραγματικά επικίνδυνη οδήγηση, θα ήμουν ο πρώτος που θα υπερθεμάτιζε.

Όμως τα πρόστιμα δεν επιβάλλονται συνήθως σε αυτούς που πραγματικά οδηγούν επικίνδυνα, αλλά σε όποιον τύχει να είναι εκεί την ώρα που η τροχαία αποφασίσει ότι πρέπει να βγάλει κάνα φράγκο και κόψει κλήσεις επί δικαίων και αδίκων.
Πόσες και πόσες φορές έχουμε δει στο δρόμο οδηγούς να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς, σφήνες, να κολλούν στον μπροστινό τους, να κινούνται στο αντίθετο ρεύμα και να μην ασχολείται κανείς;

Και πόσες φορές έχουμε δει ανθρώπους να τους κόβουν κλήσεις επειδή άγγιξαν τη διαχωριστική λωρίδα ή επειδή δεν είχαν... φαρμακείο στο αυτοκίνητο!

Οι ποινές επιτυγχάνουν το σκοπό τους, όταν υπηρετούν τη λογική, λειτουργούν με γνώμονα το δίκαιο, σέβονται την αρχή της αναλογικότητας και όταν είναι εφαρμόσιμες.
Ειδάλλως, αποτελούν ένα ακόμη τούβλο στον τοίχο (όπως θα έλεγαν και οι Pink Floyd). Στον τοίχο των τραγικών λαθών και παραλείψεων τόσο της πολιτείας όσο και των πολιτών που έχουν οδηγήσει σε μια φοβερή κατάσταση: οι θάνατοι από τροχαία των τελευταίων δεκαετιών να ξεπερνούν τους θανάτους ενός ολόκληρου πολέμου!
Ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο στους δρόμους κάθε μέρα και η απάντηση ποια είναι;
Άλλοτε πλήρης αδιαφορία και άλλοτε κινήσεις εντυπωσιασμού, μα κενές περιεχομένου, από την πολιτεία.
Και ανευθυνότητα, ψευτομαγκιά, νταηλίκι, ανωριμότητα, άγνοια και απερισκεψία από μεγάλο μέρος των οδηγών.
Τα αποτελέσματα όλων αυτών τα βλέπουμε στα εικονοστάσια, στις όχθες των εθνικών οδών και των επαρχιακών δικτύων, όπου ματώνουν καθημερινά μανάδες, πατεράδες, σύζυγοι, φίλοι, αδέρφια και παιδιά των αδικοχαμένων.
Χαμένων άδικα, τσάμπα και χωρίς κανένα λόγο.
Και στους "θύτες" και στα θύματα. (κι οι δυο θύματα είναι.)
Μνημεία "τῷ ἀγνώστῳ ὁδηγῷ"...
Ο Θεός να μας φυλάει απ' τα μυαλά μας.


ΥΓ.: Πριν προλάβω να πατήσω "δημοσίευση" στο κείμενο, διάβασα για ένα ακόμη θύμα του ακήρυχτου πολέμου: ένα 19χρονο παιδί σκοτώθηκε στο Ηράκλειο, πέφτοντας πάνω σε τοίχο...


Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ποια Ακρόπολη; Τα λεφτά!

Αποτέλεσμα εικόνας για ακροπολη gucci

Χάθηκε μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα.
Η Gucci δε θα κάνει πασαρέλα στην Ακρόπολη.
Και θα χάσουμε λεφτά.
Πολλά λεφτά.
Έτσι κι αλλιώς τι άλλο έχει σημασία σ'αυτήν τη γαμημένη εποχή που ζούμε, πέρα απ'τα λεφτά;
Οι αρχαιολόγοι δε σεβάστηκαν τη μεγαλύτερη αξία της εποχής μας.
Πώς μπορείς να λες όχι στα λεφτά;

Ο Παρθενώνας έτσι κι αλλιώς δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τουριστικό αξιοθέατο και μόνον έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.
Και τα τουριστικά αξιοθέατα πρέπει να προωθούνται με κάθε τρόπο.

Μετά το πρωτοφανές λάθος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου να απορρίψει αυτήν την πρόταση, πρέπει να κάνουμε κάτι για να ρεφάρουμε ως λαός απέναντι στην πρόοδο και την ανάπτυξη.

Θα μου επιτρέψετε να αρχίσω από εδώ αυτήν την προσπάθεια, προτείνοντας κάποιες εναλλακτικές.

Ας αρχίσουμε από τον Ερμή του Πραξιτέλη.
Να τον δώσουμε στην Coca-Cola να προσθέσει το χέρι που του λείπει και με αυτό να σηκώνει στον αέρα ένα κουτάκι κόλα και να μας γνέφει "Εβίβα"!
Φανταστείτε το! Θα προκληθεί παγκόσμιος πάταγος!
Η σύζευξη αρχαιοελληνικού και νεοδυτικού πνεύματος με μια κίνηση! Γκλουπ!

Αποτέλεσμα εικόνας για ερμης του πραξιτελη


Μπορούμε επίσης να πάρουμε το άγαλμα του Δία, να το οριζοντιώσουμε βάζοντάς το σ' ένα κρεβάτι, σαν να τεντώνεται μέσα στα σεντόνια ξυπνώντας ευτυχισμένο, διαφημίζοντας έτσι έναν ήμερο και ζεστό ύπνο που προσφέρει η "ηλεκτρική κουβέρτα".
Και για να βγάλουμε κάνα φράγκο παραπάνω, δίπλα του θα βρίσκεται και μια Kumtel (η οποία μόνο για εκείνη τη μέρα θα είναι προσφορά στα 67 ευρώ, με δώρο το... Kumtel-όπαιδο), αναδεικνύοντας έτσι το γεγονός πως ακόμα και στην κατοικία των θεών, τον Όλυμπο, ζεσταίνονται με τα "έξυπνα" προϊόντα!
Με ολοήμερο τηλεμάρκετιγκ, έχετε φανταστεί τι λεφτά θα βγάζαμε;


Σχετική εικόνα

Αμ το άλλο;
Το στάδιο της αρχαίας Ολυμπίας που το αφήνουμε ακόμη ανεκμετάλλευτο;
Αντί να ενδώσουμε στις προτάσεις για να μετατρέψουμε τον -άχρηστο σήμερα- χώρο σε πίστα για αγώνες καρτ και μοτοκρός;
Φανταστείτε μετά τουριστομάνι που θα μαζευόταν!
Όπου έχει πίστες αγώνων, μαζεύονται εκατομμύρια φανατικών του αθλήματος!
Θα μυρίσει καμένο λάστιχο και δολλάριο. Πολύ δολλάριο!

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαιο σταδιο ολυμπιας


Υπάρχουν κι άλλες ιδέες: ο Δισκοβόλος να διαφημίζει απορρυπαντικό πιάτων, οι Καρυάτιδες να γίνουν ριάλιτι που κάθε βδομάδα θα ψηφίζουμε για το ποια θα φύγει, η ιστορία του αετώματος του Παρθενώνα να γίνει μεταγλωττισμένη σαπουνόπερα και πολλές άλλες ιδέες που μπορεί να βοηθήσουν την κεφαλαιακή κίνηση, που είναι και το μόνο που έχει αξία. Οι κολώνες, εξάλλου, δεν τρώγονται.
Διότι, άλλωστε, όπως μου 'πε προχθές κάποιος πατριώτης: "εμένα λοιπόν στα παπάρια μου για όλα αυτά- δεν ξέρω σε τι χρειάζονται". Ε, άδικο έχει;

Κι εμείς, οι καθυστερημένοι και διόλου Ευρωπαίοι, καθόμαστε ακόμη και αφήνουμε ανεκμετάλλευτα τα "προϊόντα" της αρχαιοελληνικής μας τουριστικής κληρονομιάς.

Λίγο προοδευτικά μυαλά να είχαμε σ' αυτή τη χώρα και θα μεγαλουργούσαμε: δηλαδή θα βγάζαμε πολλά λεφτά.
Λεφτά, λεφτά, λεφτά.
Τίποτ' άλλο.